Garanti sözleşmesi ve rücu hakkı

Abstract

Garanti sözleşmesi ve banka teminat mektubu yasal bir düzenlemeye sahip olmaması nedeniyle tanımı, hukuki niteliği ve unsurları yargı kararları ve doktrindeki görüşler çerçevesinde belirlenmeye çalışılmıştır. Yargıtay'ın 1967 ve 1969 tarihli İçtihadı Birleştirme Kararları ile banka teminat mektuplarını üçüncü kişinin fiilini taahhüt niteliğinde garanti sözleşmesi olarak belirlemesiyle, garanti sözleşmesinde rücu hakkı sorunu gündeme gelmiştir. Bu çalışma ile amaçlanan, garanti sözleşmesi ve teminat mektuplarının tartışmalı noktaları ile garanti sözleşmesine istinaden ödeme yapan garanti verenin hangi hukuki dayanaklara istinaden lehtara rücu edebileceğini, Yargıtay kararları ve doktrindeki tartışmalar ile incelemektir.

Since the contract of guaranty and the bank letters of guarantee do not have a legal regulation, their definition, legal nature and elements have been tried to be determined within the framework of the opinions in the doctrine. With the Supreme Court's Decisions of 1967 and 1969 to merge the case law, the issue of the right of resource in guarantee contract was raised when the bank letters of guarantee determined the act of the third part party as a guarantee contract in the form of a commitment. The aim of this study is to examine the controversial points of the guarantee contract and letters of guarantee and the legal bases on which the guarantor who pays under the guarantee contract can recourse to the beneficiary with the decisions of the Supreme Court and the discussions in the doctrine.