II. Theodosius batı politikası: diplomasi ve savaş

Abstract

II. Theodosius'un dönemi (402/408-450) tarihçilerin pek ilgisini çekmemiştir. Batı Roma İmparatorluğu'nun gerileyiş ve çöküşünün önemli bir aşaması ile kesişen bu döneme ilişkin çalışmalar genellikle Batı'daki nihai son ile bunun sebep ve sonuçlarına odaklanmıştır. Bu arada hem antik hem modern tarihçiler tarafından "korkak, etki altında kalmaya müsait ve zayıf" bir imparator olarak betimlenen II. Theodosius yönetimindeki Doğu Roma görece daha iyi bir durumdadır ve ancak Batı Roma'nın bir anti-tezi olması nedeniyle dikkatleri üzerine çekebilmiştir. Dönem üzerine yapılan pek çok çalışmada, Arcadius ve Honorius dönemlerinde ortaya çıkan çatışmanın kalıcı olduğu fikri benimsenmiştir. Bu bakış açısına göre Doğu Roma yönetimi, barbar istilaları ile parçalanan Batı Roma'nın durumuna karşı ilgisiz kalmıştır. Fakat II. Theodosius döneminin yakından incelenmesi çatışmanın kalıcı olmadığını ve imparatorun dış politikasının temellerinin, özellikle Vandalların Kuzey Afrika'ya geçmesinin ardından, büyük oranda Batı Roma'da ortaya çıkan gelişmelerle ilişkili olduğunu göstermektedir. Ayrıca bu durumun, döneme damgasını vuran Hun tehdidi ve bu tehdide karşı izlenen pahalı diplomasinin de arka planını oluşturduğu anlaşılmaktadır. Kronolojik kapsamı, Arcadius ve Honorius arasındaki uzun çatışma döneminin ardından tahta çıkan II. Theodosius'un dönemi ile sınırlandırılan bu çalışmanın temel problemi, Constantinopolis yönetiminin Batı Roma ile ilişkilerinin ve bunun Doğu Roma'da ortaya çıkardığı sonuçların incelenmesidir.The reign of Theodosius II (402/408-450) has not attracted much attention among historians. The studies on this period that intersects with a significant phase in the decline and fall of the Western Roman Empire, usually focused on the ultimate end in the West, its causes and consequences. Meanwhile, relatively in a better situation the Eastern Rome under Theodosius II, who has been described as a "coward, easily guided and weak emperor" by both ancient and modern historians, has been able to attract attention only as an anti-thesis of Western Rome. In most of the studies on the period, the conflict which emerged between the East and West during the reigns of Arcadius and Honorius (395-408) has been regarded as permanent. According to this same view, the Eastern Roman administration remained unconcerned with the situation of the Western Roman Empire which suffered from barbarian invasions. However, a close examination of the reign of Theodosius II shows that the conflict was not permanent and that the foundations of the Theodosius' foreign policy were largely shaped by the developments in Western Rome, especially after the invasion of North Africa by the Vandals. It is also seen that this situation also constitutes the background of the Hun threat which left its mark on Theodosius II's reign and the expensive diplomacy pursued against this threat. The main aim of this study, which chronological scope is limited with the reign of Theodosius II who succeeded after the conflict between Arcadius and Honorius, is to discuss relations of Constantinople with the Western half of the empire and its consequences in the east.