Uluslararası ilişkiler'de medeniyet merkezli yaklaşım: Türkiye ve Hindistan

Abstract

Bu tez, Uluslararası İlişkiler alanında yükselen güçler olarak nitelendirilen Türkiye'nin ve Hindistan'ın, uluslararası siyasette artan medeniyet merkezli yaklaşımını incelemektedir.Vaka çalışması yönteminden yararlanan bu tezin temel amacı, son çeyrek asırda her iki ülkenin uluslararası siyasete dair tasavvurunda öne çıkan unsurlardan biri olan medeniyet merkezli yaklaşımı anlamlandırmaktır. Bu bağlamda, bu çalışma Türkiye'nin ve Hindistan'ın uluslararası siyasette artan etkileriyle birlikte, medeniyet olgusuna ve medeniyet merkezli uluslararası siyasete daha fazla başvurduğunu iddia etmektedir. Böylece, medeniyet, din, kültür ve toplumsal değer gibi olgular, bu ülkelerin uluslararası siyaset tasavvurlarında ve Uluslararası İlişkiler disiplininde önemli bir yer edinmeye başlamıştır. Türkiye'nin medeniyet tasavvurunun, Türk-İslam medeniyetine dayanan kökleri, Hindistan'ın ise Hint medeniyet tasavvurunu merkez alan yaklaşımları, söz konusu olguların disiplin içinde daha fazla tartışılmasına ve kalıcı bir yer edinmesine olanak sağlamaktadır. Bu çalışma, uluslararası siyasette yükselen medeniyet merkezli yaklaşımın, Uluslararası İlişkiler disiplininin epistemolojik anlamda gelişmesi için imkân sağladığını ileri sürmektedir. Bu bağlamda, medeniyet merkezli yaklaşım, Uluslararası İlişkiler disiplininin zenginleşmesi, sıklıkla eleştirilen Batı-merkezli seküler yapısının aşılması ve çoğulcu hale gelmesi için kaynak sağlamaktadır. Bu tez, uluslararası siyasette yükselen medeniyet merkezli yaklaşımı anlamlandırmaya çalışırken, Uluslararası İlişkiler alanındaki Batı dışı literatüre de katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.

This thesis examines the increasing civilization-centred approach of two rising powers, Turkey and India, in the international politics. Using case study methodology, the main objective of this study is to understand the civilization-centric approach, that has emerged as one of the prominent elements in the international political vision of both countries over the past quarter century. In this context, the study argues that Turkey and India, in conjunction with their growing influence in international politics, tend to apply more to the concept of civilization and civilization-centred international politics. Therefore, concepts such as civilization, religion, culture, and social values have gained significant prominence in their respective international politics and the broader discipline of International Relations. The rootedness of Turkey's civilization conception in Turkish-Islamic civilization and India's focus on Indian civilization have sparked further discussions and established a lasting presence for these civilization-centered concepts within the discipline. This study, thus, suggests that the rising civilization-centered approach presents an opportunity for the development of epistemology within International Relations. In this regard, the civilization-centric approach serves as a source for enriching the International Relations discipline, surpassing its frequently criticized secular Western-centred structure, and fostering pluralism. While this thesis focuses on understanding the civilization-centered approach, it also aims to contribute to the non-Western literature of International Relations.