Diyabetli hastalarda bütünlük (tutarlılık) duygusu ile glisemik kontrol arasındaki ilişkiyi incelemek

Abstract

Amaç:Diyabetesmellitus (DM), pankreastan insülin salgılanmasının yetersizliği yada mevcut insülinin etkili olmaması ile ilişkili olarak görülen kronik ve ciddi bir metabolik hastalıktır Diyabetin prevalansı gün geçtikçe artmakta ve global olarak bir halk sağlığı sorunu olarak kabul edilmektedir. Glisemik kontrolün optimal bir şekilde yapılması diyabet tedavi yönetiminin en önemli parçasıdır. Salutogenez kavramının diyabetli hastalarda araştırılmasına rağmen glisemik kontrol ile bütünlük duygusu arasındaki ilişkileri inceleyen çalışmaların sayısı kısıtlıdır. Bu çalışmada glisemik kontrolü olan ve olmayan hastalarda bütünlük duygusunu karşılaştırma amaçlanmıştır. Yöntem:Bu kesitsel çalışmaya Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi Obezite polikliniğine başvuran Tip 2 Diyabet tanılı 30-50 yaş arası 319 hasta dahil edildi. Hastalar HbA1C düzeyine göre glisemik kontrolü olan ve olmayan olarak iki gruba ayrıldı. Çalışmaya alınan gönüllülere bilgilendirilmiş onam formu imzalatıldıktan sonra Bütünlük Duygusu Ölçeği (SOC), Beck Depresyon ve Anksiyete Ölçekleri uygulandı. Sonuçlar:Glisemik kontrolü olmayan hastalarda anksiyete vedepresyon düzeyleri glisemik kontrolü olanlara göre daha yüksek çıkmıştır veanksiyete ve depresyon skorlarıyla HbA1C düzeyleri arasında anlamlı ve pozitif bir ilişki bulunmuştur (p<0.005). SOC skorları glisemik kontrolü olmayan grupta kontrol grubuna kıyasla daha düşük bulunmuştur (p<0.005). Tartışma:Bütünlük duygusu diğer kronik hastalıklarda olduğu gibi glisemik kontrolü olmayan diyabetik hastalıklarda glisemik kontrolün bir parçası olabilir. Glisemik kontrolü olmayandiyabetli hastalarda terapi yöntemleri ile bütünlük duygusu üzerineçalışmaların yapılmasının glisemik kontrol açısından faydaları olabileceği düşünülmektedir. Bu konu ile ilgili daha geniş örneklem gruplu ve izlem çalışmalarına ihtiyaç vardır.Objective: Diabetes mellitus (DM) is a chronic and serious metabolic disease in the appearance associated with insufficient insulin secretion from the pancreas or efficacy of the current insulin. The prevalence of diabetes is increasing day by day and is considered as a public health problem globally.Doing the glycemic control optimally is the most important part of diabetes treatment management. Although the concept of salutogenesis has been studied in patients with diabetes, the number of studies examining the relationship between glycemic control and sense of integrity is limited. In this study, it was aimed to compare the sense of coherence in patients with and without glycemic control. Method: 319 patients, aged 30-50 years, diagnosed with Type 2 Diabetes, who applied to the Obesity Outpatient Clinic of Göztepe Training and Research Hospital were included in this cross-sectional study. The patients were divided into two groups with and without glycemic control according to HbA1C level. After the informed consent form was signed to the volunteers included in the study, the Sense of Coherence Scale (SOC), Beck Depression and Anxiety Scales were applied. Results: In patients without glycemic control, anxiety and depression levels were higher than those with glycemic control, and a significant and positive relationship was found between anxiety and depression scores withHbA1C levels (p <0.005).SOC scores were lower in the group without glycemic control than in the control group (p <0.005). Discussion: Sense of coherence may be a part of glycemic control in diabetic diseases that do not have glycemic control as in other chronic diseases. In diabetic patients without glycemic control, it is thought that performing studies on the sense of coherence with therapy methods may have benefits in terms of glycemic control. Larger sample groups and follow-up studies are needed on this subject.