Acil servis hekimlerinin, acil serviste yeni saptanan atriyal fibrilasyon tanılı hastaların taburculuğunda oral antikoagülan reçete etme konusundaki tutum ve davranışları

Abstract

AMAÇ: AF ile ilgili güncel kılavuzlar, yüksek riskli AF hastalarına oral antikoagülan ilaç reçete etmeyi önermektedir. Ancak yapılan araştırmalarda acil servis hekimlerinin, yeni saptanan AF hastalarında OAK reçete etme oranları, beklenen seviyelerin oldukça altındadır. Çalışmamızda, acil servis hekimlerinin, yeni saptanan AF tanılı hastaların taburculuğunda oral antikoagülan ilaç reçete etmelerinin önündeki engellerin ortaya konulması amaçlanmıştır. YÖNTEM: Ortalama yıllık acil başvuru sayısı 250000 olan 3.basamak bir şehir hastanesinde görev yapan 6 acil tıp uzmanını ve 20 acil tıp asistanını içeren toplam 26 katılımcıya, 3 ana bölümden oluşan 26 adet açık uçlu sorunun sorulduğu yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirdik. Bu araştırma nitel bir durum çalışmasıdır. Bu araştırmada durum olarak, acil tıp uzmanı ve asistanlarının, acil serviste yeni saptanan AF hastalarının taburculuğunda oral antikoagülan ilaç başlanmalarına yönelik bakış açıları ele alınmıştır. BULGULAR: Yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılarak doktorlarla yapılan görüşmelerden elde edilen metinler tümevarımsal bir yaklaşım izlenerek içerik analizine tabi tutulmuştur. Araştırmamızın tematizasyonu sonrasında 3 ana başlık ortaya çıkmıştır: 1. Acil servisteki AF yönetimi 2. Tromboflaktik yaklaşım 3. Görüş ve tavsiyeler. Kardiyoloji hekimi konsultasyonu, hekimlerin acil servis yönetimindeki en sık başvurdukları yöntem olmuştur. Tromboflakside oral antikoagülan reçete etmeme davranışlarının en sık sebebi olarak, hastaların taburculuk sonrası takip edilmeyeceğine dair endişeler konu edilmiştir. Hekimlerin dile getirdiği en sık görüş ise, sağlık sisteminin revize edilmesiyle, acil servisten taburculuk sonrası erken dönemde kardiyoloji polikliniği, uzun dönemde ise aile hekimliği takibinin, OAK reçete sıklığını artıracağına dair inançtır. SONUÇ: AF tanılı hastaya yaklaşımda acil servis hekimlerinin rolü daha net çizgilerle belirlenmelidir. Sistem düzeyinde iyileştirmeler yapılmasını, tanı- müdahale-reçete-takip zincirinin oluşturulmasını, doktor eğitiminin artırılmasını içeren kapsamlı bir geliştirmeye ihtiyaç vardır.

BACKROUND: Current guidelines on AF recommend prescribing oral anticoagulants to high-risk AF patients. However, in studies conducted, the rate of emergency physicians prescribing OAC in newly diagnosed AF patients is well below the expected levels. In our study, it was aimed to reveal the obstacles preventing emergency physicians from prescribing oral anticoagulant drugs at discharge of newly diagnosed AF patients. MATERIAL AND METHOD: We conducted semi-structured interviews in which 26 open-ended questions consisting of 3 main sections were asked to a total of 26 participants, including 6 emergency medicine specialists and 20 emergency medicine assistants, working in a tertiary city hospital with an average annual number of emergency admissions of 250000. This research is a qualitative case study. In this study, the perspectives of emergency medicine specialists and their assistants regarding the initiation of oral anticoagulant drugs at the discharge of newly diagnosed AF patients in the emergency department were discussed. RESULTS: The texts obtained from the interviews with the doctors using a semi-structured interview form were subjected to content analysis by following an inductive approach. After the thematization of our research, 3 main topics emerged: 1. AF management in the emergency department 2. Thrombophlactic approach 3. Opinions and recommendations. Consultation with a cardiologist has been the most common method used by physicians in the management of the emergency department. Concerns that patients will not be followed up after discharge have been discussed as the most common reason for not prescribing oral anticoagulants in thrombophlaxis. The most common opinion expressed by physicians is the belief that following the health system, cardiology outpatient clinic in the early period after discharge from the emergency room, and family medicine follow-up in the long term will increase the frequency of OAC prescription. CONCLUSION: The role of emergency physicians in the approach to patients with AF should be defined with clearer lines. There is a need for a comprehensive development that includes system improvements, establishing the diagnosis-intervention-prescription-follow-up chain, and increasing doctor education.