Solunumsal şikayetler ve solunum fonksiyon testlerinde hava akımı kısıtlaması varlığının sigara bırakma üzerine etkisi

Abstract

Sigara, bilinen en önemli ölüm ve hastalık sebeplerinden biri, günümüzde hala önlenebilir hastalıkların birinci nedenidir. Ülkemizde, her yıl yaklaşık yüz bin birey, sigaraya bağlı hastalıklar nedeniyle hayatını kaybetmektedir. Ancak bir dizi sigara bıraktırma yöntemine rağmen, sigara bırakma başarısı henüz %50'ye ulaşamamaktadır. Bu çalışmada, 40 yaş üzeri ve en az 15 paket/yıl sigara kullanım öyküsü olan, KOAH risk grubunda yer alan kişilerde, solunum şikayetlerinin ve solunum fonksiyon testindeki hava akımı kısıtlaması varlığının, sigara bırakma üzerine etkisi araştırıldı. Prospektif olarak hastanemiz Göğüs Hastalıkları ve Aile Hekimliği Sigara bırakma polikliniklerine başvuran 40 yaş üzeri, en az 15 paket/yıl sigara kullanım öyküsü olan gönüllüler ile yürütüldü. Her hastanın demografik bilgileri kaydedildi, her hastaya KOAH değerlendirme testi, Fagerström nikotin bağımlılık testi, Solunum Fonksiyon testi uygulandı. Bronkoobstruksiyon sınırı FEV1/FVC:%70 kabul edildi. Tüm hastalara standardize edilmiş, aynı sigara bırakma motivasyon cümleleri kullanıldı. Hastalara başlanılan tedaviler kayıt altına alınıp, 6 ay sonra tedaviye uyumları, sigara bırakma durumları, bırakamama nedenleri, solunumsal şikayetleri takip edildi. Çalışmamıza 126 hasta dahil edildi. Toplam olguların 66'sı (%52,4) kadın, 60'ı (%47,6) erkek hastadan oluşmaktadır. Hastaların ortalama yaşı 53,6±8,24 (min.40 – mak.79) saptanmıştır. Çalışmaya alınan hastaların ortalama sigara paket yılları, sigaraya başlangıç yaşları, ailede ve yakın arkadaş çevresinde sigara kullanım öyküsünün bulunması, bronkoobstrüksiyon varlığı sigara bırakan grup ile bırakamayan grup arasında anlamlı bir fark yaratmadı. Başvuran hastaların daha önce klinik semptom öykülerinin varlığı 6. Ay takiplerinde sigara bırakma açısından anlamlı bir fark oluşturmuştur. Sigara bırakabilen grupta daha önce buprapion kullanımı ile ilgili anlamlı bir fark saptanmıştır. Sigara bırakabilen grupta, bronkoobstrüksiyon varlığı anlamlı bir fark oluşturmuştur. Bu çalışmada nikotin replasman tedavisi, bupropion, motivasyon cümleleri gibi destek tedavilere rağmen sigara bırakma oranı %27 idi. Pandemi öncesi yapılan araştırmalarla kıyaslandığında, bırakma oranının daha düşük olduğu gözlenmiştir. Solunumsal semptomlar ve hava yolu obstrüksiyonu varlığı bakımından sigarayı bırakanlar ile bırakamayanlar arasında fark saptanmamasının katılımcı sayısının az olmasına bağlı olabileceği ve katılımcı sayısı arttırılarak yapılacak değerlendirmelerin literatüre katkı sağlayacağı düşüncesindeyiz.

Smoking is one of the most important known causes of death and disease, and is still the first cause of preventable diseases today. In our country, approximately one hundred thousand individuals die every year due to smoking-related diseases. However, despite a number of smoking cessation methods, the success rate of quitting smoking has not yet reached 50%. In this study, the effect of respiratory complaints and the presence of airflow restriction in the pulmonary function test on smoking cessation was investigated in people over the age of 40 and in the COPD risk group with a smoking history of at least 15 pack-years.It was conducted prospectively with volunteers who were over the age of 40 and had a smoking history of at least 15 pack-years, who applied to our hospital's Chest Diseases and Family Medicine Smoking cessation clinics.Sociodemographic information of each patient was recorded, and COPD evaluation test, Fagerström nicotine dependence test, and Respiratory Function test were applied to each patient. Bronchoobstruction limit was accepted as FEV1/FVC: 70%. Standardized, identical smoking cessation motivation sentences were used for all patients. The treatments initiated by the patients were recorded, and their compliance with the treatment, smoking cessation status, reasons for not being able to quit, and respiratory complaints were monitored after 6 months.126 patients were included in our study. Of the total cases, 66 (52.4%) were female and 60 (47.6%) were male. The average age of the patients is 53.6±8.24 (min.40 – max.79) The average cigarette pack years of the patients included in the study, the age at which they started smoking, the presence of a history of smoking in the family and close friends, and the presence of bronchoobstruction did not create a significant difference between the group that quit smoking and the group that could not quit smoking. The presence of previous clinical symptom history of the patients who applied made a significant difference in terms of smoking cessation at the 6th month follow-up. A significant difference was detected in the group that was able to quit smoking regarding previous buprapion use. In the group that was able to quit smoking, the presence of bronchoobstruction created a significant difference. In this study, the smoking cessation rate was 27% despite supportive treatments such as nicotine replacement therapy and bupropion. Compared to studies conducted before the pandemic, the dropout rate was observed to be lower. We think that the lack of a difference between smokers who quit smoking and those who could not quit in terms of respiratory symptoms and the presence of airway obstruction may be due to the small number of participants, and evaluations made by increasing the number of participants will contribute to the literature.