TİP 2 DİYABETLİ HASTALARDA DİYABETİK PERİFERİK NÖROPATİ SIKLIĞI, İLİŞKİLİ FAKTÖRLER VE FARKINDALIK DURUMUNUN DEĞERLENDİRİLMESİ

Abstract

Amaç: Diyabetik nöropati sıklıkla hastanın şikayeti olursa veya önlenebilecek komplikasyonlar gelişmişse tanı almaktadır. Tip 2 diyabetli (T2DM)hastalarda diyabetik periferik nöropati (DPN) varlığının bildirildiğinden daha sık olduğu hipotezinden yola çıkarak bu hasta grubunda DPN sıklığınıve ilişkili olduğu durumları araştırmayı planladık.Yöntem: Diyabet polikliniklerimize başvuran 336 tip 2 diyabetli hasta çalışmaya alındı. Anamnezleri, demografik ve antropometrik bilgileri,kullandıkları ilaçlar ve laboratuvar verileri kaydedildi. Diyabetik nöropatiyi saptamak amacıyla MNSI (Michigan Neuropathy Screening Instrument)skorlaması ve Semmes-Weinstein monofilaman testi uygulandı.Bulgular: Bu 336 hastanın (yaş ortalaması 57,9±10 yıl, %63,7’si kadın) ortalama diyabet süresi 9,5±7,8 yıldı. HbA1c, açlık kan şekeri ve vücutkütle indeksi ortalaması sırasıyla %8,7±2, 182±89 mg/dl ve 32±5,8 kg/m2bulundu. DPN sıklığı %38,7 (n=130) saptandı. Daha önce nöropatitedavisi başlanmış olan 32 hasta (%9.5) ilaç kullanımları nedeniyle diğer analizlere katılmadı. Diyabetik nöropatisi olan grupla (n=107) olmayangrup (n=197) arasında kadın cinsiyet (%71 vs %59,9, p=0,054), yaş (60,6 yıl vs 55,9 yıl, p<0,001), diyabet süresi (15,2 yıl vs 5,7 yıl, p<0,001), açlıkkan şekeri (207 mg/dl vs 167 mg/dl, p<0,001), HbA1c (%9,6 vs %8,1, p<0,001), hipertansiyon öyküsü, aterosklerotik kardiyovasküler hastalıköyküsü, diyabetik retinopati ve insülin kullanımı istatistiksel anlamlı olarak farklı bulundu.Sonuç: Çalışmamızda tip 2 diyabeti olan hastalarda yaklaşık %40 oranında diyabetik periferik nöropati saptandı. Bu bulgular, T2DM hastalarınınperiferik nöropatinin tarama testleri ile rutin değerlendirilmesinin gerekliliğini vurgulamaktadır.