Tip 2 diyabetli vakalarda tedaviye SGLT-2 inhibitörü eklenmesinin glisemi regülasyonu ve renal fonksiyonlar üzerine etkisinin araştırılması: 1 yıl süreli retrospektif gerçek yaşam verileri

Abstract

Çalışmanın amacı SGLT-2 inhibitörü tedavisinin tip 2 diyabet hastalarında glisemik regülasyon ve renal sonuçlar üzerine etkilerini inceleyerek tedavinin etkinliğini değerlendirmektir. Hastanemiz Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları Obezite ve Diyabet Polikliniğinde Tip 2 Diabetes Mellitus tanısıyla takip edilen 351 hasta dahil edilmiştir. Hasta dosyaları ve hastane bilgi sistemi üzerinden yapılan taramalarla veriler elde edilmiştir. Çalışmada elde edilen bulgular değerlendirilirken, istatistiksel analizler için IBM SPSS Statistics 22 programı kullanılmıştır. Verilerin normal dağılıma uygunlukları Kolmogorov-Smirnov test ile sınanmıştır. Normal dağılım gösteren sürekli değişkenlerin karşılaştırmasında Student's-t paired ve ANOVA kullanılmıştır. Repeated measures ANOVA uygulanan karşılaştırmalarda post hoc Bonferroni testi yapılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p < 0,05 olarak kabul edilmiştir. Yaşları 25-77 yıl arasında, 247'si kadın (%70,4), 104'ü erkek (%29,6) 351 hastanın SGLT-2 inhibitörü tedavisi başlanmadan önceki ölçümleri ve tedavi başlandıktan sonraki 3. ay, 6. ay ve 12. ay ölçümleri değerlendirilmiştir. Başlangıçta ortalama % 8,22 olarak ölçülen HbA1c değeri 12. ayın sonunda ortalama % 6,95 düzeyine gerileyerek istatistiksel olarak anlamlı (p < 0.05) düşüş göstermiştir. Renal sonuçlar incelendiğinde eGFR değerinde 6. ay istatistiksel olarak anlamlı bir gerileme izlense de (p = 0.02) 12. ayın sonunda artarak başlangıç değerine göre korunduğu gözlemlenmiştir. Başlangıç ve tüm zamanlardaki albuminüri değerleri ile yapılan ikili kıyaslamalarda 3. ayda (p = 0,003), 6. ayda (p = 0,002) ve 12. ayda (p = 0,007) anlamlı düşüş izlenmiştir. Diğer yandan albuminüri kategorileri ile ilgili yapılan analizde mikroalbuminüri (p = 0,024) ve makroalbuminüri (p = 0,047) kategorilerinde 12 ayın sonunda istatistiksel olarak anlamlı düşüş saptanmıştır. Ancak başlangıca göre 12. ayda normoalbuminüri grubunda (p = 0,38) anlamlı değişim görülmemiştir. Çalışmamızda, SGLT-2 inhibitörü bazlı diyabet tedavi ile istenilen glisemik hedeflere ulaşılmıştır. Ayrıca, antidiyabetik tedaviye SGLT-2 inhibitörü eklenmesinin albumüniriyi azaltıcı ve diyabetik böbrek hastalığının ilerlemesini yavaşlatıcı etkileri gerçek yaşam verilerinde de tespit edilmiştir. Diğer yandan, izlem sürecinde eGFR'de erken dönemde az bir düşüş görülse de, kısa bir süre sonra artarak başlangıç seviyesinde korunduğu gözlemlenmiştir.The aim of the study was to evaluate the effectiveness of SGLT-2 inhibitor therapy on glycemic regulation and renal outcomes in type 2 diabetes patients. A total of 351 patients with type 2 diabetes mellitus who were followed up in the Obesity and Diabetes Outpatient Clinic of Endocrinology and Metabolic Diseases of our hospital were included. Data were obtained by scanning patient files and the hospital information system. IBM SPSS Statistics 24 program was used for statistical analysis while evaluating the findings obtained in the study. The conformity of the data to normal distribution was tested with the Kolmogorov-Smirnov test. Student's-t paired and ANOVA were used to compare normally distributed continuous variables. Post hoc Bonferroni test was performed for comparisons using repeated measures ANOVA. Statistical significance level was accepted as p < 0.05. The measurements of 351 patients; 247 female (70.4%) and 104 male (29.6%) aged between 25 and 77 years, before the initiation of SGLT-2 inhibitor treatment and the measurements at 3 months, 6 months and 12 months after the initiation of treatment were evaluated. The mean HbA1c value, which was measured as 8.22% at baseline, decreased to 6.95% at the end of the 12th month, showing a statistically significant (p < 0.05) decrease. When the renal results were analyzed, although there was a statistically significant decline in eGFR value at the 6th month (p = 0.02), it increased at the end of the 12th month and was maintained compared to the baseline value. Pairwise comparisons of baseline and all-time albuminuria values showed significant decreases at 3 months (p = 0.003), 6 months ( p = 0.002) and 12 months (p = 0.007). On the other hand, in the analysis of albuminuria categories, a statistically significant decrease was found in microalbuminuria (p = 0.024) and macroalbuminuria (p = 0.047) categories at the end of 12 months. However, no significant change was observed in the normoalbuminuria group (p = 0.38) at 12 months compared to baseline. In our study, the desired glycemic targets were achieved with SGLT-2 inhibitor-based diabetes treatment. Moreover, the effects of add-on SGLT-2 inhibitors to antidiabetic therapy in reducing albuminuria and slowing the progression of diabetic kidney disease were also detected in real-life data. On the other hand, although a small decrease in eGFR was observed early in the follow-up period, it increased after a short period of time and was maintained at baseline.