Teknostres, Değişim Yorgunluğu ve Örgütsel Bağlılık İlişkisinin İncelenmesi

Abstract

Amaç: Bu araştırmada sağlık çalışanlarında değişim yorgunluğu, teknostres ve örgütsel bağlılık ilişkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Araştırmada nicel araştırma yöntemi kullanılmış, veriler anket tekniğiyle elde edilmiştir. Çalışmada kolayda örneklem yöntemi kullanılmıştır. Araştırmanın örneklemini Erzurum’da faaliyet gösteren bir kamu hastanesindeki 400 sağlık çalışanları oluşturmaktadır. Bulgular: Araştırma elde edilen bulgular doğrultusunda sağlık çalışanlarının hastanedeki pozisyonuna göre teknostres ölçek puanında anlamlı bir fark bulunmuştur (p=0,002). Bu sonuca göre hemşire ve ebelerin teknostres düzeyi idari personel ve diğer sağlık çalışanlarına göre daha yüksek bulunmuştur. Kurumda çalışma yılı ile değişim yorgunluğu ölçek puanında anlamlı bir fark bulunmuştur (p=0,006). Bu bulguya göre 1-5 yıl arasında çalışanların 11 yıl ve üzeri çalışanlara göre değişim yorgunluğu daha yüksek tespit edilmiştir. Değişim yorgunluğu ölçeği ile teknostres ölçeği arasında pozitif yönlü zayıf bir ilişki bulunmuştur (r=0,257, p<0,001). Değişim yorgunluğu ölçeği ile örgütsel bağlılık ölçeği arasında pozitif yönlü zayıf bir ilişki tespit edilmiştir (r=0,404, p<0,001). Sonuç: Araştırma sonuçlarına göre bireylerde örgüte zoraki bağlılık arttıkça teknostres de artmaktadır. Çalışanlarda bilgi ve iletişim teknolojilerini kullanmaya bağlı olarak hızlı ve uzun süreli çalışma, sürekli ulaşılabilir olma durumu, teknolojik araçlara sürekli uyum sağlamaya çalışma durumu arttıkça değişim yorgunluğu da artmaktadır. Değişim yorgunluğu yaşayan çalışanlar, yeni teknolojilere uyum sağlama yeteneklerini kaybedebilmekte bu durum da teknostresin artmasına neden olabilmektedir. Değişim süreçleri, daha fazla katılım, özerklik veya kariyer gelişimi gibi unsurlarla desteklendiğinde, çalışanlar değişimi daha olumlu bir şekilde deneyimlemiş olur. Bu durum da çalışanların örgütsel bağlılık düzeyini artırabilir.