BANKA VEYA KREDİ KARTLARININ KÖTÜYE KULLANILMASI SUÇUNUN (TCK M. 245) KANUNDA DÜZENLENDİĞİ YERE VE MADDE BAŞLIĞINA İLİŞKİN BİR DEĞERLENDİRME

Abstract

765 sayılı TCK zamanında “banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması” fiillerini cezalandıran müstakil bir ceza normu söz konusu değildi. Bu husus doktrinde ve yargı kararlarında önemli bir eksiklik olarak dile getiriliyordu. “Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçu” ilk defa 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 245. maddesinde düzenlenmiştir. Bu suç, TCK’nın “topluma karşı suçlar kısmının”, “bilişim alanında suçlar” başlıklı onuncu bölümünde düzenlenmiştir. TCK’nın yürürlüğe girmesinden sonra 29/06/2005 tarih ve 5377 sayılı Kanunun 27 inci ve 06/12/2006 tarih ve 5560 sayılı Kanunun 11. maddesiyle yapılan değişikliklerle birlikte madde son şeklini almıştır. Maddede birbirinden farklı üç suç tipi düzenlenmiştir. İlk fıkrada “başkasına ait gerçek bir banka veya kredi kartının kötüye kullanılması” suçu, ikinci fıkrada “sahte banka veya kredi kartı üretmek, satmak, devretmek, satın almak veya kabul etmek suçu”, üçüncü ve son fıkrada ise “sahte banka veya kredi kartını kullanarak yarar sağlama suçu” düzenlenmiştir. Bununla birlikte her üç suç tipi de ortak bir madde altında düzenlenmiştir. Bu fiillerin müstakil suç olarak cezalandırılmasıyla birlikte önemli bir eksikliğin giderildiği hususunda bir görüş birliği olsa da suçun, Kanunda düzenlendiği yerle ilgili öğretide farklı görüşler söz konusudur. Çalışmamızda hem bu tartışmalara ilişkin görüşlerimizi açıklayacağız hem de suçun madde başlığıyla ilgili bazı somut önerilerimizi dile getireceğiz.