Tip 2 diyabetli hastalarda SGLT2 inhibitörlerinin , DPP-IV inhibitörleri ve pioglitazon ile karşılaştırmalı olarak kalp hızı değişkenliği ve bdnf serum seviyeleri üzerine etkileri

Abstract

Amaç: Tip 2 diyabetli hastalarda SGLT2 inhibitörlerinin, DPP-IV inhibitörleri ve pioglitazon ile karşılaştırmalı olarak kalp hızı değişkenliği (HRV) ve beyin türevli nörotrofik faktör (BDNF) serum düzeyleri üzerindeki etkilerini incelemek ve bu ilaçların kardiyak otonomik nöropati üzerindeki potansiyel koruyucu etkilerini değerlendirmektir. Metod: Çalışmaya, tip 2 diyabet tanılı, nöropatisi veya aritmisi olmayan, nispeten sağlıklı kabul edilebilecek hastalar dahil edilmiştir. Hastalar, 6 aylık SGLT2 inhibitörü, DPP-IV inhibitörü veya pioglitazon tedavi süresince HRV parametreleri ve BDNF seviyeleri açısından izlenmiştir. Veriler, 24 saatlik EKG ritim Holter cihazı ile HRV ölçümleri ve ELISA yöntemi ile serum BDNF seviyelerinin belirlenmesi yoluyla elde edilmiştir. Bulgular: SGLT2 inhibitörlerinin HRV parametreleri üzerinde, DPP-IV inhibitörleri ve pioglitazon gruplarına kıyasla anlamlı bir fark gözlenmemiştir. Bununla birlikte, SGLT2 inhibitörleri kullanan hastalarda 6. ayın sonunda serum BDNF düzeylerinde önemli bir değişiklik gözlenmezken, kontrol grubunda BDNF seviyelerinde anlamlı bir azalma kaydedilmiştir. Sonuç: SGLT2 inhibitörleri, kardiyak otonom nöropatisi olmayan tip 2 diyabetli hastalarda HRV parametreleri üzerinde kontrol gruplarına göre anlamlı bir avantaj sağlamamış, ancak BDNF seviyelerinde kontrol grubunun aksine değerler stabil seyretmiştir. Bu bulgular, SGLT2 inhibitörlerinin diyabet tedavisinde nörotrofik faktörler ve otonomik fonksiyonlar üzerindeki etkilerini daha iyi anlamak için ileri araştırmalara ihtiyaç olduğunu göstermektedir.

Objective: To investigate the effects of SGLT2 inhibitors compared with DPP-IV inhibitors and pioglitazone on heart rate variability (HRV) and serum levels of brain-derived neurotrophic factor (BDNF) in patients with type 2 diabetes and to evaluate the potential protective effect of these drugs on cardiac autonomic neuropathy. Methods: The study included relatively healthy patients with type 2 diabetes mellitus without neuropathy or cardiac arrhythmias. Patients were monitored for HRV parameters and BDNF levels during 6 months of treatment with SGLT2 inhibitors, DPP-IV inhibitors or pioglitazone. Data were obtained by HRV measurements using a 24-hour ECG rhythm Holter device and determination of serum BDNF levels by ELISA. Results: No significant difference in HRV parameters was found in the HRV parameters of SGLT2 inhibitors compared to the DPP-IV inhibitors and pioglitazone group. However, no significant change in serum BDNF levels was observed in the patients taking SGLT2 inhibitors after 6 months, while a significant decrease in BDNF levels was observed in the control group. Conclusion: SGLT2 inhibitors did not provide a significant benefit over the control group in type 2 diabetic patients with no cardiac autonomic neuropathy in terms of HRV parameters, but BDNF levels remained stable in contrast to the control group. These results suggest that further studies are needed to better understand the effects of SGLT2 inhibitors on neurotrophic factors and autonomic functions in the treatment of diabetes.