Markanın Kullanım Yoluyla Ayırt Ediciliği

Abstract

Marka hakkı, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu açısından kural olarak tescil ile korunmakla birlikte, gerçek hak sahipliği ilkesince, sonraki tescilsiz işaretin kullanım yolu ile ayırt edicilik kazanma durumu da korunmaktadır. Tescilli marka ile sonraki markayı oluşturan işaret arasında karıştırılması durumunda ayırt ediciliğin kapsamının belirlenmesi, markanın korunması açısından mühimdir. Genellikle ayırt edici niteliğe sahip olmaması nedeniyle tescil edilemeyecek işaretler, kullanım yoluyla ayırt edici nitelik kazandığı taktirde Sınai Mülkiyet Kanunu Madde 5/2 kapsamında belirtilen işaretler için tescil edilebilecektir. Bu hususta ülkesellik ilkesi gereğince otoriteler, farklı uygulamalara sahiptir. Bu çalışmada markanın ayırt ediciliğinin belirlenmesinde kullanılan kriterler ve bu kriterlerin marka hakkına etkisi ortaya konulacaktır. Bu çerçevede ilk olarak marka kavramı, markanın fonksiyonları ve marka hakkının nasıl kazanıldığı, sonrasında ayırt edicilik kavramı somut ve soyut ayırt edicilik olarak ikili bir ayrıma tabi tutularak irdelenecektir. Karşılaştırmalı hukukta kullanım yoluyla ayırt ediciliğin kazanılması adına Yargıtay, Avrupa Birliği Adalet Divanı, Avrupa Birliği Fikri Mülkiyet Ofisi gibi otoritelerin uygulamalarına yer verilerek detaylı olarak değerlendirilecektir.