Fiziksel aktivite ve depresyon arasındaki ilişki

Abstract

Sağlık, kişinin bedeni, ruhi ve toplumsal sahada iyi olma durumu şeklinde tanımlanmaktadır. Ruhi olarak iyi olma durumu, bedeni ve toplumsal sahada iyi olma durumuyla doğrudan ilintili ve karşılıklı etkileşim durumundadır. Ruhi rahatsızlıklarda bedeni sağlık negatif olarak etkilenebileceği vb, bedeni rahatsızlıklar da ruhi hastalıklar ortaya çıkma ihtimali artmaktadır. Ruhsal rahatsızlıkların en önde gelen kısmını depresyon oluşturmaktadır. Ülkemizde yapılan bir çalışmada depresyon yaygınlığı %13- %19 arasında bulunmuştur. Depresyon ile fiziki etkinlik arasında karşılıklı bir münasebet bulunmaktadır. Aktivitedeki kısıtlılık depresyon hastalığının yalnızca bir klinik sonucu olarak düşünülmemeli, aktivite kısıtlılığı aynı zamanda hastalığın etiyolojisinde önemli bir yere sahiptir. Bir çalışmada 6 ay düzenli fiziksel aktivite programı uygulayan kişilerde depresyon belirtilerinin önemli ölçüde azaldığı belirtilmiştir. Bizim çalışmamızda ise 736 kişiye Beck depresyon ölçeği ve uluslararası kısa Fiziksel Aktivite anketi uygulanmıştır. Sonuçlarımıza göre, orta şiddetle fiziksel aktivite depresyonda koruyucu ve önleyici etkiye sahiptir. Ayrıca çalışmamızdaki bulgular sol el, ayak kullanımının depresyondan müzdarip kişilerde daha fazla olduğu görülmüştür. Bizim çalışmamız ve literatürdeki bilgiler değerlendirildiğinde kişiye özel reçetelendirilmiş fiziksel aktivite programının depresyon hastalığından korunmada önemli bir rol üstleneceği düşünülmektedir.Health is defined as the state of being well in the physical, mental and social field of the person. Spiritual well-being is directly related to and interacting with physical and social well-being. In mental disorders, physical health can be negatively affected, etc., and the possibility of mental illnesses in bodily disorders increases. Depression is the leading part of mental disorders. In a study conducted in our country, the prevalence of depression was found to be between 13% and 19%. There is a reciprocal relationship between depression and physical activity. Limitation in activity should not only be considered as a clinical consequence of depression, but also restriction of activity has an important place in the etiology of the disease. In one study, it was stated that the symptoms of depression were significantly reduced in people who followed a regular physical activity program for 6 months. In our study, the beck depression scale and international short physical activity questionnaire were applied to 736 people. According to our results, moderate-intensity physical activity has a protective and preventive effect on depression. In addition, the findings of our study showed that the use of left hands and feet was more common in people suffering from depression. When our study and the information in the literature are evaluated, it is thought that a personalized physical activity program will play an important role in the prevention of depression.