Appraising the Fiscal Sustainability in a Welfare State: Evidence from Turkey

Abstract

According to Tanzi and Schuknecht (1997), the welfare states are characterized by large and ever-mounting fiscal deficits and public debt. Due to their shallow fiscal spaces, the developing countries jeopardize their fiscal stability once they opt for running welfare state policies. This study gauges the degree of fiscal vulnerability in Turkey from a welfare state perspective and aims to appraise the posture of fiscal stability under welfare state policies by means of fiscal fragility index and causality analyses. Overall, the results indicate that despite exhibiting welfare state characteristics, Turkey’s fiscal stance does not reveal high levels of fragility. The analysis of the fiscal fragility index indicates that the level of fiscal vulnerability is time-varying and during the 90s surges in the social expenditures coexist with rising fiscal vulnerability, whereas during 2000s, the despite considerable upward movements in social spending, the index value does not imply a deterioration in fiscal fragility apparently thanks to prudential policies during the period. Also, causality test results reveal that there is unidirectional causality from required primary balance to real primary balance indicating that the primary balance is used actively to restore fiscal stability. Nevertheless, in recent years, the index value exhibits a rising trend signalling a worsening fiscal posture which might entail an overhaul for the welfare state policies.

Tanzi ve Schuknecht’e (1997) göre refah devletlerinin karakteristik özellikleri arasında büyük ve sürekli artan mali açıklar ve kamu borcu yer alır ancak bu ülkeler sınırlı mali alanları nedeniyle refah devleti politikaları yürüttüklerinde bir yandan da mali istikrarlarını tehlikeye atarlar ve mali kırılganlıkla karşılaşırlar. Bu çalışma, refah devleti perspektifinden Türkiye’de mali kırılganlığın derecesini ölçmekte ve mali kırılganlık endeksi ve nedensellik analizleri yoluyla refah devleti politikaları çerçevesinde mali istikrarın durumunu değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Genel olarak, sonuçlar refah devleti özellikleri sergilemesine rağmen Türkiye’nin mali duruşunun yüksek düzeyde kırılganlık göstermediğini göstermektedir. Mali kırılganlık endeksinin analizi, mali kırılganlık seviyesinin zamana göre değiştiğini ve 90’lı yıllarda sosyal harcamalardaki artışların artan mali kırılganlık ile birlikte var olduğunu, 2000’li yıllarda ise sosyal harcamalardaki önemli artış hareketlerine rağmen endeks değerinin arttığını göstermektedir bu da söz konusu dönemde ihtiyatlı politikalar sayesinde mali kırılganlıkta bir bozulma gerçekleşmediği anlamına gelmektedir. Ayrıca nedensellik testi sonuçları, faiz dışı dengenin mali istikrarı sağlamak için aktif olarak kullanıldığını ve borcu stabilize eden faiz dışı dengeden reel faiz dışı dengeye doğru tek yönlü bir nedensellik olduğunu ortaya koymaktadır. Bu da hükümetin gerektiğinde faiz dışı fazlayı bir dengeleyici enstrüman olarak kullandığını göstermektedir. Bununla birlikte, son yıllarda, mali kırılganlık endeksi değeri, refah devleti politikalarının revizyonunu gerektirebilecek kötüleşen bir mali durum sinyali veren bir yükseliş eğilimi sergilemektedir.