Glisemik kontrol oranlarına göre tip 2 diyabet hastalarına verilen tedaviler ve bu tedavilerin etkinliği: Tek merkezli retrospektif gerçek yaşam verileri çalışması

Abstract

AMAÇ: Üçüncü basamak diyabet polikliniklerinde tip 2 diyabet tanısı ile izlenen hastaların glisemik kontrol düzeyine göre tedavi modalitelerini belirlemek ve farklı glisemik kontrol düzeylerinde uygulanan farklı tedavi rejimlerinin etkinliğinin değerlendirmek YÖNTEM: Bu retrospektif tek merkezli çalışmada 01.11.2021 ile 31.12.2021 tarihleri arasında İstanbul Medeniyet Üniversitesi İç Hastalıkları Diyabet Kolesterol Hipertansiyon polikliniği ve Diyabet Hipertansiyon polikliniğine başvurmuş olan takipli 350 hastanın yaş, cinsiyet, eğitim durumu, diyabet yaşı, kullanmakta oldukları diyabet tedavileri, takipteki HbA1c değerleri, ve verilen medikal tedavi kaydedilerek istatistiksel olarak değerlendirildi. BULGULAR: Hastaların %61.4 kadın, yaş ortalaması 61.5, diyabet yaşı 0-5 yıl arasında olan %18, 5 yıldan fazla olanlar %82 idi. İlk poliklinik vizitlerindeki HbA1c düzeylerine göre 1. grup glisemik kontrolde (Hba1c ? %8) olan 175 hasta, 2. grup, iyi glisemik kontrolde olmayan (Hba1c ? %7 ile ? %10 arasında) 77 hasta, 3. grup kötü glisemik kontrolde (Hba1c ? %10) olan 98 hasta vardı. İnsülin kullanım oranları; birinci grupta %16, ikinci grupta %35,1 ve üçüncü grupta %49 idi (p<0,001). Birinci grupta en çok (%32,6 oranında) 2 li OAD kullanımı, 2. grupta en çok (%31,1 oranında) ile 3 ve/veya daha fazla OAD kullanımı, 3. grupta en çok (%24,5 oranında) 3 veya daha fazla OAD kullanımı vardı. Karşılaştırma grubu olarak aldığımız son poliklinik başvurusundaki HbA1c düzey oranlarına göre; 1. grupta 179 hasta, 2. grupta 83 hasta 3. grupta 88 hasta vardı. İnsülin kullanım oranları; birinci grupta %11,2, ikinci grupta %41 ve üçüncü grupta %63,6 idi (p<0,001). Kontrol 1. grupta en çok (%39,1 oranında) 2 li OAD kullanımı, kontrol 2. grupta en çok (%47 oranında) 3 veya daha fazla OAD kullanımı, kontrol 3. grupta en çok (%40,9 oranında ) OAD+ bazal insulin kullanımı vardı. Özet vi İlk poliklinik başvurusunda glisemik hedefte olanların %73,1'inde kontrol HbA1C değerlerinin de glisemik hedefte kaldığı, kötü glisemik kontrolde olan hastaların %34,7'sinde iyi glisemik kontrol sağlandığı görüldü. Tüm gruplarda her iki poliklinik vizitinde de en fazla kullanılan antidiyabetik ilaçlar sırasıyla metformin, DPP-4 inhibitörleri ve SGLT-2 inhibitörleri, iki poliklinik viziti sırasında en fazla kullanımı artan ilaç grubu SGLT-2 inhibitörleri idi. SONUÇ: Diyabet tedavisinde hedef iyi glisemik kontrolün sağlanması ve sürdürülmesidir. Kılavuzlar özellikle kötü glisemik kontrolde olan hastalara ön planda insulin önerse de, bizim çalışmamızda insülinsiz tedavi ile de hastaların çoğunda glisemik hedefin sağlandığını göstermektedir. Bu çalışma, güncel diyabet kılavuzlarının pek çok tip 2 diyabetli hastada insülinsiz tedavi ile de glisemik hedefe ulaşılabileceği önerisini gerçek yaşam verileri ile desteklemiştir.

even glycemic control. When current treatments are evaluated in terms of drugs; Metformin was the most commonly used antidiabetic drug in all 3 groups, followed by DPP-4 inhibitors and SGLT-2 inhibitors. During the two outpatient visits, the highest increase was observed with SGLT-2 inhibitors usage. CONCLUSIONS: The goal of diabetes treatment is to achieve and maintain good glycemic control. Although the guidelines recommended insulin treatments for patients with poor glycemic control, our study shows that the glycemic target is achieved in most of the patients, even with non-insulin therapy. With our study consisting of real-life data, we support the new guidelines which state the glycemic target can be reached with insulin-free therapy for many type 2 diabetes patients.