Ego-Documents: The Last Word?

Abstract

This article examines the concept of ‘egocuments’ from a historiographical perspective. It looks at its origins in the 1950s in the work of the Dutch historian Jacob Presser, at its revival in the work of Rudolf Dekker and his group from the 1970s onwards, and at the considerable expansion the notion was subjected to in the early 1990s by Winfried Schulze. The article argues that we should be aware of the noticeable differences between using the concept in twentieth-century history, as Presser did, and its usage in the context of early modern history.Bu makale 'egocuments' kavramını tarihyazımı perspektifinden incelemektedir. Kavramın 1950'lerde Hollandalı tarihçi Jacob Presser'in çalışmalarındaki kökenlerini, 1970'lerden itibaren Rudolf Dekker ve grubunun çalışmalarındaki canlanmasını ve 1990'ların başında Winfried Schulze tarafından önemli ölçüde genişletilmesini ele almaktadır. Makale, kavramın Presser'in yaptığı gibi yirminci yüzyıl tarihinde kullanımı ile erken modern tarih bağlamında kullanımı arasındaki belirgin farkların farkında olmamız gerektiğini savunmaktadır.