Geriatrik popülasyonda manchester triyaj skalası farklı kırılganlık testleri ile kombine edildiğinde mortalite ve morbiditeyi daha iyi öngörebilir mi?

Abstract

AMAÇ: Çalışmamızda 65 yaş ve üzeri hastalarda triyaj sırasında kırılganlık durumlarının sorgulanarak yüksek kırılganlık riski olan hastaların tespit edilmesinin, sonlanım noktalarının (mortalite, servis ve yoğun bakım ünitelerine yatış, ileri tıbbı müdahale) öngörülmesine etkisini belirlemek amaçlanmıştır. YÖNTEM: Hastalar; kırılganlık testlerinde aldıkları puana göre kırılgan ve kırılgan olmayan olarak gruplandırılmıştır. Manchester Triyaj Sistemi'ne göre T2-T3 hastalar yüksek öncelikli, T4-T5 hastalar düşük öncelikli olarak kabul edilmiştir. Hastalar acil serviste kalış sürelerine göre dört saat altında ve üzerinde olarak iki gruba ayrılmıştır. Servis veya yoğun bakım ünitesine yatış ve taburculuk durumlarına göre gruplandırılmıştır. Cerrahi müdahale, kan transfüzyonu, hemodiyaliz, anjiyografi gibi ileri tetkik ve tedavi uygulamalarından en az birini almış olan ve almamış olan olgular olarak iki gruba ayrılmıştır. Bir ay sonundaki sağ kalım durumlarına göre sağ ve eksitus olarak gruplandırılmıştır. Triyaj önceliklerine ve kırılganlık risklerine göre gruplandırılmış hastalar ayrı ayrı sonlanımlara göre istatistiksel analiz edilmiş, aralarındaki ilişki araştırılmıştır. BULGULAR: Araştırmamızda triyaj önceliklerine bakılmaksızın PRISMA-7, ISAR, FRESH kırılganlık ölçeklerine göre yüksek kırılganlık riski olan olguların olumsuz sonlanımlarla karşılaşma oranları istatistiksel olarak anlamlı ve yüksek bulunmuştur. Triyaj önceliği düşük olan ancak yüksek kırılganlık riski altındaki hastaların da kırılgan olmayan hastalara göre olumsuz sonlanımlarla karşılaşma oranları istatistiksel olarak anlamlı ve yüksek bulunmuştur. SONUÇ: Triyaj sistemlerine kırılganlık sorgulamasının entegre edilmesiyle atipik bulgular ve nonspesifik şikayetler ile başvuran yaşlı hastaların yanlışlıkla düşük triyaj öncelikli olarak sınıflanmasının önüne geçileceği düşünülmektedir.BACKGROUND: In our study, it was aimed to determine the effect of identifying patients at high risk of frailty by questioning their frailty status during triage in patients aged 65 and over, on the prediction of endpoints (mortality, hospitalization in wards and intensive care units, advanced medical intervention). MATERIAL AND METHOD: Patients were grouped as frail and non-frail according to the scores they got in the frailty tests. According to the Manchester Triage System, T2-T3 patients were considered high priority and T4-T5 patients were considered low priority. The patients were divided into two groups according to their length of stay in the emergency department as less than and above four hours. They are grouped according to being discharge or hospitalization to the service or intensive care unit. Patients who had at least one of the advanced examination and treatment procedures such as surgical intervention, blood transfusion, hemodialysis, and angiography were divided into two groups as those who did not. They were grouped as alive and dead according to their survival at the end of one month. Patients grouped according to triage priorities and frailty risks were analyzed statistically according to individual outcomes, and the relationship between them was investigated. RESULTS: In our study, regardless of triage priorities, the rates of encountering negative outcomes in cases with high risk of frailty according to PRISMA-7, ISAR, FRESH frailty scales were found to be statistically significant and high. Patients with low triage priority but at high risk of frailty were also found to have a statistically significant and higher incidence of adverse outcomes compared to non-frail patients. CONCLUSION: It is thought that by integrating frailty questioning into triage systems, misclassification of elderly patients presenting with atypical findings and nonspecific complaints as low triage priority will be prevented.