THE IMPACT OF PUBLIC EDUCATION AND HEALTH EXPENDITURES ON EMPLOYMENT IN TÜRKİYE: A PANEL DATA ANALYSIS (2014-2023)

Abstract

Public education and health services are key fiscal policy instruments that enhance employment opportunities by fostering human capital development and promoting greater social welfare. This study investigates the impact of public education and health expenditures on the employment rate in Türkiye. Utilizing data from NUTS-2 level regions over the 2014–2023 period, the analysis employs panel data techniques, specifically the Fixed Effects Driscoll-Kraay estimator and the Bias-Corrected Least Squares Dummy Variable (LSDV) method. The empirical findings indicate a positive and statistically significant relationship between real per capita public education and health expenditures and regional employment rates. Additionally, higher investment rates and greater openness are associated with increased employment, while rising labor productivity and the COVID-19 pandemic exert a negative effect. Another key result of the study is that unionization rates do not have a statistically significant impact on employment. Based on these results, the study recommends allocating greater public resources to education and health sectors as a strategy to enhance employment in Türkiye.

Kamu kesimi tarafından sunulan eğitim ve sağlık hizmetleri, ülkenin beşeri sermayesinin artışına katkı sağlayarak istihdam olanaklarını artıran, toplumsal refahın daha yüksek düzeyde gerçekleşmesini mümkün kılan önemli maliye politikası araçlarıdır. Bu çalışmanın amacı Türkiye’de kamu eğitim ve sağlık harcamalarının istihdam oranı üzerindeki etkisini incelemektir. Bu amaçla İBBS Düzey-2 bölgelerinin 2014-2023 dönemi verileri analiz edilmiştir. Çalışmada yöntem olarak panel veri analizi kullanılmış, kurulan modeller sabit etkiler Driscoll-Kraay tahmincisi ve Sapması Düzeltilmiş GEKK ile tahmin edilmiştir. Bu çalışmanın bulguları Türkiye’de kişi başına düşen reel kamu eğitim harcamaları ve kişi başına düşen reel kamu sağlık harcamaları ile bölgesel istihdam oranı arasında pozitif bir ilişkinin varlığını ortaya koymaktadır. Bununla birlikte yatırım oranı ve dışa açıklık arttıkça istihdam oranının arttığı, işgücü verimlilik artışı ile COVID-19 pandemisinin istihdamı azaltıcı etki gösterdiği, sendikalaşma oranının ise istihdam üzerinde anlamlı bir etkiye sahip olmadığı çalışmanın diğer bulguları arasında yer almaktadır. Sonuç olarak Türkiye’de istihdam oranının artırılması için kamu eğitim ve sağlık hizmetlerine daha fazla kaynak ayrılması önerilmektedir.