Biruni ve İbn Sina eserlerinde hidrofitlerinkarşılaştırmalı olarak incelenmesi

Abstract

İnsanoğlu varolduğu günden itibaren doğa ile yakın ilişki içerisindedir. Botanik tarihinin temelleri de bu ilişkiye dayanır. Daha önceleri çoğunlukla besin olarak kullanılan bitkiler, İslam coğrafyasında sekizinci yüzyıldan itibaren yaygın olarak eczacılık alanında da kullanılmıştır. İlm-i Nebat ve İlm-i Filaha alanında yazılan eserlerle Bitkibilim alanında toplum bilgilendirilmeye çalışılmıştır. İslam bilim tarihinde öne çıkan isimlerden İbn Sina ve Biruni de bu alanda eserler kaleme almışlardır. Aynı dönemde yaşamış ve kısa süreli de olsa yolları kesişmiş olan bu iki bilim insanının botanik bilimine yaklaşımları belirli çerçeveler ölçüsünde bu çalışmada ele alınmış ve tıp alanında kaleme aldıkları Kitabu's Saydane ile El Kanun fi't Tıbb eserleri incelenmiştir. Araştırmanın daha kolay ve anlaşılabilir olması için eserlerinde adı geçen sadece su bitkileri ele alınmıştır.

Human beings have been in close contact with nature since the day they existed. The foundations of botanical history are also based on this relationship. Plants, which were mostly used as food in the past, have been widely used in the field of pharmacy since the eighth century in the Islamic geography. With the works written in the field of İlm-i Nebat and İlm-i Filaha, the society was tried to be informed in the field of Botany. Ibn Sina and Biruni, who are prominent names in the history of Islamic science, also wrote works in this field. The approaches of these two scientists, who lived in the same period and whose paths crossed, albeit for a short time, to botanical science are discussed within certain frameworks in this study. The works of Kitab al- Saydanah and al-Qanun fi al-Tibb, which they wrote by using botanical science in the field of medicine, were examined. In order to make the research easier and more understandable, only aquatic plants were considered.