Tip2 diabetes mellitus tanılı hastalarda SGLT-2 inhibitörü kullanımının mikroalbumin/kreatinin oranına etkisi

Abstract

TİP 2 DİABETES MELLİTUS TANILI HASTALARDA SGLT-2 İNHİBİTÖRÜ KULLANIMININ MİKROALBUMİN/KREATİNİN ORANINA ETKİSİ Bu araştırmanın temel amacı, SGLT-2 inhibitörlerinin Tip 2 diyabet hastalarında kan şekeri kontrolü (glisemik regülasyon) ve böbrek fonksiyonları üzerindeki etkilerini inceleyerek, bu tedavi yönteminin etkinliğini ortaya koymaktır. Çalışmaya, hastanemizin Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları Obezite ve Diyabet Polikliniği'nde Tip 2 Diabetes Mellitus tanısıyla izlenen toplam 92 hasta dahil edilmiştir. Gerekli veriler, hastaların medikal kayıtları ve hastane bilgi sistemi kullanılarak retrospektif olarak toplanmıştır. Elde edilen verilerin istatistiksel analizinde IBM SPSS Statistics 24 yazılımı kullanılmıştır. Sürekli değişkenlerin dağılım özellikleri Kolmogorov-Smirnov testi ile değerlendirilmiştir. Normal dağılım gösteren değişkenlerde tedavi öncesi, 3. ay ve 6. ay ölçümleri karşılaştırılırken eşleştirilmiş örneklemler t-testi (paired samples t-test) uygulanmıştır. Üç zamanlı ölçümlerde, ikili karşılaştırmalar ayrı ayrı analiz edilerek değerlendirilmiştir. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p < 0,05 olarak kabul edilmiştir.Tüm istatistiksel değerlendirmelerde anlamlılık düzeyi p < 0,05 olarak kabul edilmiştir. Bu araştırmanın temel amacı, Tip 2 Diyabet Mellitus (T2DM) hastalarında SGLT-2 inhibitörlerinin glisemik regülasyon ve böbrek fonksiyonları üzerindeki etkilerini inceleyerek, bu tedavi yönteminin etkinliğini değerlendirmektir. Çalışmamıza dahil edilen 92 T2DM hastasının çoğunluğunun kadın (%71,7) ve yaş ortalamasının 55,22 ± 10,22 dir. Ortalama diyabet süresi 7,41 yıldır. Ayrıca, hastaların %53,3'ünde hipertansiyon ve %52,2'sinde hiperlipidemi gibi yaygın komorbiditeler bulunmaktadır. Metformin kullanımının yüksek oranda (%96,73) olması, SGLT-2 inhibitörlerinin genellikle mevcut antidiyabetik tedavilere ek olarak başlandığını göstermektedir. Açlık Kan Şekeri (AKŞ) ve HbA1c düzeylerinde istatistiksel olarak anlamlı düşüşler gözlenmiştir. AKŞ değerlerinde başlangıca göre 3. ve 6. aylarda anlamlı azalma saptanırken (sırasıyla p=0,001 ve p=0,003), 3. ve 6. aylar arasında belirgin bir fark izlenmemiştir (p=0,550). HbA1c düzeyleri ise hem 3. ayda (p=0,001) hem de 6. ayda (p=0,004) başlangıca göre anlamlı azalmalar göstermiş, hatta 3. ve 6. ay arasında da anlamlı bir düşüş kaydedilmiştir (p<0.001). Renal parametrelerden ise GFR ve kreatin düzeylerinde ise başlangıca göre anlamlı bir değişim gözlenmemiştir. : Çalışmamızın ana odağı olan mikroalbumin/kreatin oranında, SGLT-2 inhibitörü tedavisi ile başlangıca göre hem 3. ayda (p=0,037) hem de 6. ayda (p=0,014) istatistiksel olarak anlamlı bir azalma gözlenmiştir. En önemli düşüşün tedavinin ilk üç ayında gerçekleştiği ve sonraki süreçte stabilize olduğu tespit edilmiştir (3. ve 6. aylar arasında p=0,982) Bu bulgular, SGLT-2 inhibitörlerinin diyabetik böbrek hastalığının ilerlemesini yavaşlatma veya geri çevirmedeki potansiyelini desteklemektedir. Anahtar Kelimeler: Renal etki, SGLT-2 inhibitörü, albuminüri, Tip 2 Diyabet.

THE EFFECT OF SGLT-2 INHIBITOR USE ON MICROALBUMIN/CREATININE RATIO IN PATIENTS DIAGNOSED WITH TYPE 2 DIABETES MELLITUS The primary objective of this research was to evaluate the efficacy of SGLT-2 inhibitors in managing blood glucose levels (glycemic regulation) and influencing renal functions in patients with Type 2 Diabetes Mellitus. The study retrospectively included a total of 92 patients diagnosed with Type 2 Diabetes Mellitus, who were being followed up at the Endocrinology and Metabolic Diseases Obesity and Diabetes Polyclinic of our hospital. Necessary data were collected from patients' medical records and the hospital information system. IBM SPSS Statistics 24 software was utilized for the statistical analysis of the obtained data. The distribution characteristics of continuous variables were assessed using the Kolmogorov-Smirnov test. For normally distributed variables, paired samples t-tests were applied to compare measurements taken before treatment, at the 3rd month, and at the 6th month. For three-time point measurements, pairwise comparisons were analyzed separately. A p-value of < 0.05 was considered statistically significant for all statistical evaluations. The majority of the 92 T2DM patients included in our study were female (71.7%), with a mean age of 55.22±10.22 years. The average duration of diabetes was 7.41 years. Additionally, common comorbidities such as hypertension were present in 53.3% of patients, and hyperlipidemia in 52.2%. The high rate of metformin use (96.73%) indicates that SGLT-2 inhibitors were generally initiated as an add-on to existing antidiabetic therapies. Statistically significant reductions were observed in Fasting Blood Glucose (FBG) and HbA1c levels. FBG values showed a significant decrease compared to baseline at both the 3rd month (p=0.001) and 6th month (p=0.003), while no significant difference was observed between the 3rd and 6th months (p=0.550). HbA1c levels demonstrated significant reductions compared to baseline at both the 3rd month (p=0.001) and 6th month (p=0.004), with a further significant decrease noted between the 3rd and 6th months (p<0.001). Regarding renal parameters, no significant change was observed in GFR (Glomerular Filtration Rate) and creatinine levels compared to baseline. However, in the microalbumin/creatinine ratio, which was the primary focus of our study, a statistically significant reduction was observed with SGLT-2 inhibitor treatment at both the 3rd month (p=0.037) and 6th month (p=0.014) compared to baseline. The most pronounced decrease occurred within the first three months of treatment, with stabilization observed in the subsequent period (p=0.982 between 3rd and 6th months). These findings support the potential of SGLT-2 inhibitors in slowing or reversing the progression of diabetic kidney disease. Keywords: Renal effect, SGLT-2 inhibitor, albuminuria, Type 2 Diabetes