Çevrim İçi Sergilerin Sanat Eğitimindeki Yeri

Abstract

2019 yılının sonu tüm dünyayı etkileyecek yeni bir salgına sahne olmuş, COVID-19 pandemisi diye adlandırılan bu süreçte sağlıkla ilgili düzenlemelerin yanı sıra, toplumsal ve sosyal anlamda da birçok önlem alınmıştır. Bu anlamda bireysel ya da toplu katılım gerektiren bilimsel, kültürel ve sanatsal etkinlikler sekteye uğramış, ötelenmiş ya da iptal edilmiştir. Bu süreçten en çok etkilenen ortamlar; müzeler ve galeriler gibi sanatsal etkinlik mekânlarıdır. Bu durum salgın kısıtlamalarının yaşandığı 1919’dan günümüze, kültür sanat etkinliklerinin düzenlenmesinde ve paylaşılmasında yeni yoğun bir uygulama olarak çevrim içi (online) etkinliklere ağırlık verilmesine yol açmıştır. Zaman içerisinde müze gezilerinin ve sergilerin dijital platformlar aracılığı ile izleyici ile buluşması sağlanmış ve uygulamalar, süreç içerisinde artan bir etkinlik ivmesi ile sürekli hale gelmiştir. Sergi, kelime anlamı olarak bir dizi ögenin organize bir şekilde izleyicili bir ortamda sunumudur. Göstermek, tanıtmak, satmak gibi özel bir erekle yapılan sergileme işidir. Medya araçlarının kullanılarak izleyiciye ulaştırıldığı sergi ortamlarına ise çevrim içi (online) sergiler denilmektedir. Çevrim içi sergiler, teknolojik imkânlar doğrultusunda geleneksel sergi ortamlarının farklı formatlarla dijital olarak kurgulanmasını içerir. Medya kanallarında, dijital ortamlarda yer alması dolayısıyla evrensel anlamda daha çok sayıda izleyiciye ulaşabilme olanağı bulunmaktadır. Ayrıca çevrim içi sergiler kesintisiz bir sanat ortamı sunmaktadır. Bu çalışmanın amacı; yapılan düzenlemeler, yenilikler sonucunda sergilerin üstlendiği rolü incelemek ve “pandemi sürecinde talep gören çevrim içi (online) sergilerin ayrıcalıkları nelerdir? Çevrim içi sergiler yenidünyada bilgi aktarımında etkili olabilirler mi? Geleneksel serginin yerini alabilirler mi?” konularını tartışmaktır.

The end of 2019 has witnessed a new epidemic affecting the whole world, and in this process, which is called the COVID-19 pandemic, numerous social measures have been taken as well as health-related precautions and regulations. In this sense, scientific, cultural, and artistic activities that require individual or collective participation have been interrupted, postponed, or canceled. The most affected environments are the areas of artistic activity such as museums and galleries. This situation had led to the emphasis on online activities as a new intensive practice in the organization and sharing of cultural and artistic events since 1919 when epidemic restrictions were experienced. In time, museum tours and exhibitions have been brought together with the audience through digital platforms, and the events have become continuous with increasing momentum. The exhibition presents a series of items in an organized environment with the audience. It is an exhibition work done with a particular purpose: showing, promoting, and selling. The exhibition environments delivered to the audience using media tools are called online exhibitions. They involve the digital editing of traditional exhibition environments in different formats with technological possibilities. Media channels have the opportunity to reach a more significant number of viewers universally due to their place in digital environments. In addition, online exhibitions provide an uninterrupted art scene. This research aims to examine the role of exhibitions as a result of the arrangements, innovations and discuss "What are the privileges of online exhibitions that are in demand during the pandemic process?", "Can online exhibitions be effective in transferring knowledge in the new world?", "Can it replace the traditional exhibition?" subjects.