İnfertilite hastalarının intrauterin inseminasyon sonrası luteal faz desteği için vaginal progesteron ve oral didrogesteron kullanımının sonuçları

Abstract

Amaç: Biz bu çalışmamızda infertilite kliniğimizde yapılan intrauterin inseminasyon sonrası luteal faz desteği amacıyla başladığımız vajinal progesteron ve oral didrogesteron tedavileri sonucu oluşan klinik gebelik oranlarını ve gebeliği öngörmek açısından hangi faktörlerin etkili olduğunu değerlendirmeyi amaçladık. Gereçler ve Yöntem: Çalışmamızda Haziran 2021- Aralık 2021 tarihleri arasında kliniğimize infertilite tanısı ile başvuran 18-40 yaş arası intrauterin inseminasyon tekniği uyguladığımız hastalarımızın luteal faz desteği amaçlı vajinal mikronize progesteron veya oral didrogesteron kullanımı sonrası gebelik oranlarını analiz ettik. Hastalarımızı (n:49 hasta, 109 siklus) kontrol ve çalışma grubu olarak iki gruba ayırdık. Ovaryen stimulasyonun ardından yapılan intrauterin inseminasyon uygulaması sonrası kontrol grubumuza (n:54 siklus) luteal fazda 2oo mg/gün doz ile vajinal mikronize progesteron verirken, çalışma grubumuza (n:55 siklus) luteal fazda 2×10 mg/gün doz ile oral didrogesteron başladık. 15 gün sonra kanda b-hCG testi görerek klinik gebelik oranlarını karşılaştırdık. Bulgular: Klinik gebelik oranlarını karşılaştırdığımızda vajinal mikronize progesteron ile luteal faz desteği sağladığımız hastalarda gebelik oranı %20,4 olarak görülürken, oral didrogesteron ile luteal faz desteği sağladığımız hastalarda bu oran %10,9 olarak görüldü fakat istatistiksel olarak iki grup arasında anlamlı bir fark bulunamadı (p=0,273). Hastalarımızı vajinal progesteron ve oral didrogesteron kullanım kolaylığı açısından sorguladığımızda didrogesteronun vajinal progesterona göre kullanımının daha kolay olduğu sonucunu gördük ve bu sonuç istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p <0,001). Siklus sonu gebelik pozitifliğini etkileyen faktörleri incelediğimiz regresyon analizimizde FSH'ın siklus sonu gebelik pozitifliği ile ters yönde ilişkili olduğu, FSH değerindeki bir birimlik artışın gebelik pozitifliğini %54 azalttığını gördük.Ayrıca etyolojilerimizin büyük bir kısmını oluştan polikistik over sendromu olan hasta grubu (23.5% vs. 9.4%, p=0,226) ve açıklanamayan infertilitesi olan hasta grubumuzun (16.7% vs. 15%, p=0,999) her ikisinde de luteal faz desteğinde vajinal mikronize progesteron verdiğimiz grupta gebelik başarı oranlarımız daha yüksek çıktı fakat istatistiksel bir fark görülmedi. Bunun yanında ovulasyon indüksiyonu için başladığımız gonadotropin (18.5% vs. 11.5%, p=0,704) ve klomifen sitrat tedavi rejimlerinin (22.2% vs. 10.3%, p=0,288) her ikisinde de vajinal mikronize progesteron verdiğimiz gruplarda gebelik başarı oranı oral didrogesteron verdiğimiz gruba göre daha yüksek çıktı fakat burada da istatistiksel bir fark görülmedi. Sonuç: Çalışmamızın sonucunda oral didrogesteron ile luteal faz desteği sağladığımız hastalar ile vajinal mikronize progesteron verdiğimiz hastalarda gebelik başarı oranları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamamakla (p=0,273) beraber vajinal mikronize progesteron verdiğimiz hastalarda gebelik sonuçlarının daha yüksek olduğunu gördük. Aynı zamanda hastalarımıza vajinal progesteron ve oral didrogesteronu kullanım kolaylıkları yönünden sorduğumuzda didrogesteronun vajinal progesterona göre kullanımının daha kolay olduğu sonucunu gördük ve bu sonuç istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,001).

Objective: In this study, we aimed to evaluate the clinical pregnancy rates resulting from vaginal progesterone and oral dydrogesterone treatments, which we started for luteal phase support after intrauterine insemination performed in our infertility clinic, and which factors are effective in predicting pregnancy. Materials and Methods: In our study, we analyzed the pregnancy rates of our patients aged 18-40 years, who applied to our clinic with the diagnosis of infertility between June 2021 and December 2021, to whom we applied the intrauterine insemination technique, after the use of vaginal micronized progesterone or oral dydrogesterone for luteal phase support. We divided our patients (n:49 patients, 109 cycles) into two groups as control and study groups. After ovarian stimulation and intrauterine insemination, our control group (n:54 cycles) was given vaginal micronized progesterone at a dose of 200 mg/day in the luteal phase, while our study group (n:55 cycles) was started oral dydrogesterone at a dose of 2×10 mg/day in the luteal phase. We compared the clinical pregnancy rates by seeing the ?-hCG test in the blood after 15 days. Results: When we compared the clinical pregnancy rates, the pregnancy rate was 20.4% in patients who provided luteal phase support with vaginal micronized progesterone, while this rate was 10.9% in patients who provided luteal phase support with oral dydrogesterone, but no statistically significant difference was found between the two groups (p=0.273). When we questioned our patients in terms of the ease of use of vaginal progesterone and oral dydrogesterone, we found that dydrogesterone was easier to use than vaginal progesterone, and this result was found to be statistically significant. (p <0.001). In our regression analysis, in which we examined the factors affecting post-cycle pregnancy positivity, we found that FSH was inversely correlated to post-cycle pregnancy positivity, and a one-unit increase in FSH value reduced pregnancy positivity by 54%. In the patient group with polycystic ovary syndrome (23.5% vs. 9.4%, p=0.226) and in our patient group with unexplained infertility (16.7% vs. 15%, p=0.999), which constitutes a large part of our etiologies, the pregnancy success rate was higher in the group given vaginal micronized progesterone compared to the group given oral dydrogesterone, but there was no statistical difference was observed. In addition, in both the gonadotropin (18.5% vs. 11.5%, p=0,704) and clomiphene citrate treatment (22.2% vs. 10.3%, p=0,288) regimens we started for ovulation induction, the pregnancy success rate was higher in the group given vaginal micronized progesterone compared to the group given oral dydrogesterone, but there was no statistical difference here either. Conclusion: As a result of our study, there was no statistically significant difference between the pregnancy success rates of the patients who were given oral dydrogesterone and the patients who were given vaginal micronized progesterone in luteal phase support, but we saw that the pregnancy results were higher in the patients who were given vaginal micronized progesterone. (p=0.273). At the same time, when we asked patients about vaginal progesterone and oral dydrogesterone in terms of ease of use, we found that dydrogesterone was easier to use than vaginal progesterone, and this result was statistically significant (p<0.001).