Çocuk acil serviste akut ürtikerli çocukların tedavisinde hekimlerin tedavi yaklaşımlarının belirlenmesi

Abstract

Ramazan Emre Yiğit 1 , Gülser Esen Besli 2 , Özlem Cavkaytar 3 , Mustafa Arga 4 1 İstanbul Medeniyet Üniversitesi Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları ABD, İstanbul 2 İstanbul Medeniyet Üniversitesi Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Acil BD, İstanbul 3 İstanbul Medeniyet Üniversitesi Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Allerji ve İmmünoloji BD, İstanbul Amaç:Ürtiker tedavisinde hekimlerin klinik pratik yaklaşımları güncel rehber önerilerinden önemli farklılıklar taşımaktadır. Güncel ürtiker rehberlerinin tamamı ilk tedavi basamağı olarak antikolinerjik ve santral sinir sistemini baskılayıcı etkileri olmayan ikinci nesil H 1 antihistaminlerin kullanılmasını önermektedir. Ancak güncel pratik uygulamalarda hekimlerin halen önemli bir kısmın birinci nesil H 1 antihistaminleri ilk tercih olarak kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı çocuk acil servisinde çalışmakta olan hekimlere ürtiker tanı ve tedavisi konusunda verilen eğitimin, hekimlerin pratik uygulama yaklaşımları üzerine etkisini değerlendirmektir. Metod: Bu çalışmada ürtiker tanı ve tedavisi konusunda hekimlere verilen eğitim öncesi altı aylık dönemde (Temmuz-Aralık 2017) ve eğitim sonrası bir yıllık dönemde (Ocak-Aralık 2018) İstanbul Medeniyet Üniversitesi Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Acil Bilim Dalına başvuran ve hastane kayıt sistemine (ICD-10) göre ürtiker tanısı alan hastalara uygulanan tedavi yaklaşımları değerlendirilmiştir. Çocuk Acil başvurusunda uygulanan tedavi acil servis kayıt defterinden ve eve önerilen tedaviler ise elektronik reçete sisteminden her sabah bir araştırmacı tarafından (R.E.Y) kaydedilmiştir. Eğitim toplantısı öncesinde hekimlerin ürtiker kliniği, sınıflaması, tanısı ve tedavisi konusundaki yaklaşımlarını değerlendirmek üzere toplam dokuz sorudan oluşan anket uygulanmış, ardından hekimlere çocuk alerji uzmanı (M.A) tarafından güncel rehber önerilerine göre ürtiker 8 tanı ve tedavisi konusunda pratik ve teorik eğitim verilmiştir. Çalışma sürecinde acil servisimizde birinci ve ikinci nesil H 1 antihistaminlerin tüm uygulama formlarının bulunması sağlanmış ve seçim kararı hekimlere bırakılmıştır. Bulgular: Çocuk Acil Servisinde çalışan 10 pediatri uzmanı 38 pediatri asistanı toplam 48 hekime eğitim toplantısına ve ankete katılmıştır Çalışma süresinde eğitim öncesi 417 ve eğitim sonrası 1085 çocuk ürtiker tanısıyla tedavi edilmiştir. Eğitim öncesi ve sonrası hastalara ait demografik özellikler benzer bulunmuştur (p>0.05). Bu hastaların acil servis tedavilerinde birinci nesil H 1 antihistamin kullanım sıklığı eğitim sonrası grupta (%30,3) eğitim öncesi gruba (%67,9) göre anlamlı oranda azalmış ve ikinci nesil H 1 antihistamin kullanım sıklığı eğitim sonrası grupta (%69,7) eğitim öncesi gruba (%31.7) göre anlamlı oranda artmıştır (her iki parametre içinde p<0,001). Eğitim öncesi hastaların %58.5'ine sistemik kortikosteroid tedavisi eş zamanlı uygulanırken, eğitim sonrasında bu oran %25.7'ye düşmüştür (p<0,001). Tüm birinci nesil H 1 antihistamin ve kortikosteroid tedavi uygulamalarında hekimler tarafından intramusküler yol tercih edilmiştir. Eğitim öncesindeki hastaların %10,8'ine, eğitim sonrasındakilerin ise %3'ne evde kullanılmak üzere herhangi bir reçete düzenlenmemiştir (p<0.01). Ev tedavisi önerilerinde birinci nesil H 1 antihistamin tercih edilme oranının eğitim sonrasında %11,5'ten %7.1'e düştüğü, ikinci nesil H 1 antihistamin tercih edilme oranının ise %78.7'den % 91.5'e yükseldiği saptanmıştır Sonuçlar:Çalışmamızın sonuçları çocukluk çağı ürtiker tedavisinde hekim tercihlerinin güncel rehber önerilerinden önemli farklılıklar taşıdığını ve bölüm içi hekim eğitimleriyle rehber önerilerine uyumun artabileceğini göstermektedir. Aynı zamanda bu eğitimler ürtikerli çocuklarda tedavi maliyetini, invaziv uygulama ve yan etki sıklığı azaltabilir Anahtar Kelimeler. Akut ürtiker, kronik ürtiker, Antihistaminler, Sistemik steroid, Tedavi Uyumu, güncel rehberler, Çocuk acil servisiRamazan Emre Yiğit 1 , Gülser Esen Besli 2 , Özlem Cavkaytar 3 , Mustafa Arga 4 1 İstanbul Medeniyet Üniversitesi Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları ABD, İstanbul 2 İstanbul Medeniyet Üniversitesi Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Acil BD, İstanbul 3 İstanbul Medeniyet Üniversitesi Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Allerji ve İmmünoloji BD, İstanbul Background: Clinical practice of physicians in the treatment of urticaria differs from current guidelines. All current urticaria guidelines recommend the use of second generation H1 antihistamines without anticholinergic and central nervous system suppressive effects as the first treatment step. However, in current pratice, first generation H1 antihistamines of a significant portion of physicians are still used as the first choice. The aim of this study was to evaluate the effect of the training given to the physicians working in the pediatric emergency department on the diagnosis and treatment of urticaria on the practical approaches of the physicians. Method: In this study, we applied to İstanbul Medeniyet University Göztepe Training and Research Hospital Pediatric Emergency Department in six months period (July- December 2017) and one year post instruction (-July-December 2017) treatment approaches applied to patients diagnosed as urticaria (According to ICD-10) were evaluated. The treatment applied in the Pediatric Emergency application was recorded from the emergency room registry and recommended treatments at homCTİONe from e-prescription system were recorded by an investigator (R.E.Y) every morning. Prior to the educatinal meeting, a questionnaire consisting of nine questions was applied to evaluate the physicians' approaches to urticaria clinic, classification, diagnosis and treatment, followed by urticaria according to the current guideline recommendations by pediatric allergy specialist Mustafa ARGA. During the study, all application forms of first and second generation H1 antihistamines were provided in our emergency department and the decision was made to physicians.. 10 Results: 38 pediatric residents, 10 pediatrics specialists working in the Pediatric Emergency Department, participated in the educatinal meeting and questionnaire for a total of 48 physicians. During the study period, 417 pre-instruction and 1085 post instruction patient were treated with the diagnosis of urticaria. Demographic characteristics of the patients before and after instruction were similar (p> 0.05). The frequency of first-generation H1 antihistamine use in emergency treatment of these patients decreased significantly in the post-instruction group (30.3%) compared to the pre-instruction group (67.9%). The frequency of second generation H1 antihistamine use increased significantly in the post-instruction group (69.7%) compared to the pre-instruction group (31.7%) (p <0.001 in both parameters). While systemic corticosteroid treatment was administered concurrently to 58.5% of the patients before instruction, this rate decreased to 25.7% after instruction (p <0.001). In all first generation H1 antihistamine and corticosteroid treatments, intramuscular route was preferred by physicians. There were no prescriptions for 10.8% of the pre- instruction patients and 3% of the patients after the instruction (p <0.01). The rate of preference for first generation H1 antihistamine in home treatment recommendations decreased from 11.5% to 7.1% after the instruction. second- generation H1 antihistamine preference rate increased from 78.7% to 91.5%. Conclusion: The results of our study show that physician preferences in the treatment of childhood urticaria differ significantly from current guidelines. In- department physician instructions shows that compliance with guidance recommendations may increase. At the same time, these instructios can reduce the cost of treatment, invasive practice and frequency of side effects in children with urticaria.