Yeterli glisemik kontrol sağlanamayan tip 2 diyabetlilerin tedavisine sülfonilüre(gliklazid) eklenmesinin etkinliğinin retrospektif değerlendirilmesi

Abstract

Çalışmanın amacı, Tip 2 Diabetes Mellitus tanılı hastalarda gliklazid tedavisinin glisemik regülasyon, beta hücre fonksiyonları ve renal sonuçlar üzerindeki etkilerini değerlendirmektir. Çalışmaya Göztepe Prof. Dr. Süleyman Yalçın Şehir Hastanesi Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları Obezite ve Diyabet Polikliniği'nde takip edilen ve tedavisine gliklazid eklenen 66 hasta dahil edilmiştir. Hastaların tedavi öncesi ve sonrası verileri retrospektif olarak incelenmiştir. İstatistiksel analizler için JASP 0.19.1 (Jeffreys's Amazing Statistics Program)yazılımı kullanılmıştır. Verilerin normal dağılıma uygunlukları Kolmogorov-Smirnov testi ile değerlendirilmiş, normal dağılım gösteren değişkenlerin karşılaştırılmasında Student's t-testi ve ANOVA, normal dağılmayan değişkenler için Mann-Whitney U ve Kruskal-Wallis testleri kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p < 0,05 olarak kabul edilmiştir. Çalışmada yer alan hastaların yaş ortalaması 56,72±8,16 yıl olup, %77,27'si kadın, %22,73'ü erkektir. Tedavi sonrası HbA1c değerinde başlangıçta %9,30 olan ortalama düzeyin %8,11'e düştüğü ve bu düşüşün istatistiksel olarak anlamlı olduğu tespit edilmiştir (p < 0,001). Benzer şekilde, açlık kan şekeri (AKŞ)düzeyinde de anlamlı bir azalma görülmüştür (p < 0,001). Ancak, insülin ve C-peptid seviyelerinde istatistiksel olarak anlamlı bir değişiklik saptanmamıştır (p > 0,05). Çalışmada tedavi sürecinde lipid profili ve renal fonksiyonlar üzerinde anlamlı bir değişiklik gözlenmemiştir. Sonuç olarak, gliklazid tedavisinin Tip 2 Diabetes Mellitus hastalarında glisemik hedeflere ulaşmada etkili ve güvenilir bir seçenek olduğu gösterilmiştir. C-peptid seviyelerinin diyabet süresi ile negatif bir ilişki göstermesi, beta hücre rezervinin zamanla azaldığını düşündürmektedir. Çalışmanın retrospektif yapısı ve sınırlı örneklem büyüklüğü nedeniyle, gliklazid'in uzun vadeli etkilerini değerlendirmek için daha geniş kapsamlı ileriye dönük çalışmalar gereklidir.

The aim of this study was to evaluate the effects of gliclazide MR therapy on glycemic regulation, beta-cell function, and renal outcomes in patients with Type 2 Diabetes Mellitus . Sixty-six patients treated at the Endocrinology and Metabolism Diseases Obesity and Diabetes Outpatient Clinic of Göztepe Prof. Dr. Süleyman Yalçın City Hospital, whose therapy was supplemented with gliclazide, were included in this retrospective study. Pre-treatment and post-treatment data of the patients were analyzed. Statistical analyses were performed using JASP 0.19.1 (Jeffreys's Amazing Statistics Program). Normality of data distribution was tested with the Kolmogorov-Smirnov test. For normally distributed variables, Student's t-test and ANOVA were used, while Mann-Whitney U and Kruskal-Wallis tests were applied for non-normally distributed variables. Statistical significance was set at p < 0.05. The average age of the patients was 56.72±8.16 years, with 77.27% female and 22.73% male participants. Post-treatment HbA1c levels decreased significantly from an initial mean of 9.30% to 8.11% (p < 0.001). Similarly, fasting plasma glucose levels showed a significant reduction (p < 0.001). However, no statistically significant changes were observed in insulin and C-peptide levels (p > 0.05). No significant changes were found in lipid profiles or renal function parameters during the treatment process. In conclusion, gliclazide MR therapy proved to be an effective and reliable option for achieving glycemic targets in T2DM patients. The negative correlation between C-peptide levels and diabetes duration suggests a decline in beta-cell reserve over time. Given the retrospective nature of the study and its limited sample size, further large-scale, prospective studies are needed to evaluate the long-term effects of gliclazide therapy.