Çözümleyici Çizelge Yöntemi ile İbn Sina'da İktirânî Kıyas Denetlemesi

Abstract

İbn Sina'nın mantığının önemli noktalarından birisi, onun kendisinden önceki mantık birikimini en iyi şekilde harmanlayarak ortaya yeni ve orijinal bir sistem üreten ayrıntılı bir kıyas kuramı sunmasıdır. İbn Sînâ’nın neredeyse bütün mantık eserlerinde bahsi geçen kıyas özellikle eş-Şifa külliyatının el-Kıyas kitabında ve İşârât ve’t Tenbîhât eserinde ayrıntıları ile anlatılmıştır. İbn Sînâ’ya göre kıyas iktirânî ve istisnaî olmak üzere ikiye ayrılmaktadır. İktirânî kıyaslar sonuç önermesinin ne kendisinin ne de çelişiğinin açık bir şekilde öncüllerde yer almadığı; istisnaî kıyaslar ise sonuç önermesinin kendisinin ya da çelişiğinin öncüllerin bir bölümünde açıkça yer aldığı kıyaslardır. İki kıyas türünün de onu meydana getiren önermelerin yüklemli ya da şartlı yapıda olmasına göre farklı türleri mevcuttur. Bizim burada yapmak istediğimiz İbn Sînâ’da yüklemli önermelerle kurulu iktirânî kıyasını modern mantıktaki geçerlilik denetleme yöntemlerinden birisi olan çözümleyici çizelge (ağaç yöntemi) ile denetlemektir. İncelememizde böylesi bir denetlemenin yapılabilmesi için kıyas içinde yer alan tümel önermelerde varlıksal getirim eklenmesinin şart olduğunu, aksi halde kıyasın üçüncü şeklinin ilk iki modunun geçersiz olduğunu göstereceğiz.

One of the important cases of Ibn Sina's logic is that he presents a detailed theory of syllogism that produces a new and original system by elaborating his previous logical accumulation in the best way. The syllogism mentioned in almost all of Ibn Sînâ's works of logic is explained in detail in the book al-Qiyas of the corpus of as-Shifa and in the work of al-Isharat wat-Tanbihat (Remarks and Admonitions). According to Ibn Sînâ, qiyas is divided into two as iktirânî (connective) and istisnaî (repetitive). Iktirânî syllogism is defined as those in which neither the conclusion nor its contradictory is explicitly part of the premises; whereas istisnaî syllogism is defined as those in which either the conclusion or its contradictory is explicitly part of the premises. These two types of syllogism have different kinds according to the predicative or conditional nature of the propositions that make up it. What we want to do here is to check the iktiranî syllogism established with predicate propositions in Avicenna with the method of analytic tableaux (tree method), which is one of the validation methods in modern logic. In our study, we will show that in order to carry out such a control, it is necessary to add existential import to the universal propositions in the syllogism, otherwise the first two the modes of the third figure of syllogism are invalid.