Hindistan-İsrail ilişkileri: soğuk savaş sonrasında Hindistan dış politikasındaki dönüşüm üzerine bir inceleme

Abstract

Dünyanın, Liberal ve Sosyalist ideolojiler arasında iki kutuba ayrıldığı bir dönemde bağımsızlığını kazanan Hindistan, zamanla her iki güç blokunun dikkatini çekmeye başlamıştır. Ancak Hindistan başbakanı Jawaharlal Nehru, güç bloklarına katılmanın dünya barışı açısından olumlu sonuçlanmayacağını belirterek Bağlantısızlar Hareketi ve anti-emperyalist söylemler çerçevesinde Hindistan dış politikasını şekillendirmeye çalışmıştır. Sovyetler Birliği'nin dağılması ve Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra ise realist politikalar Hindistan dış politikasının temel belirleyeni olmuştur. Dış politikada dönüşüm anlamına gelen bu süreçle birlikte Yeni Delhi, Amerika Birleşik Devletleri başta olmak üzere Soğuk Savaş döneminde mesafeli durduğu Batılı ülkelerle ilişkilerini geliştirmeye başlamıştır. Hindistan'ın çok boyutlu dışa açılım politikası başlatması ile birlikte Batı ile geliştirilmeye başlanan ilişkiler kısa sürede Hindistan'ın İsrail ile olan ilişkilerini de etkilemiş ve Yeni Delhi, Soğuk Savaş döneminde diplomatik ilişkiler kurmaktan kaçındığı Tel Aviv ile 1992 yılının başlarında diplomatik ilişkiler başlattığını ilan etmiştir. Bu tarihten sonra taraflar arasındaki ilişkiler her alanda gelişmiştir. Bu çalışmada, Hindistan-İsrail ilişkileri, Hindistan'ın Soğuk Savaş dönemi sonrasında dönüştüğü iddia edinilen dış politikası çerçevesinde incelenecektir. Dört bölümden oluşan çalışmanın birinci bölümünde, Hindistan dış politikasındaki dönüşümün anlaşılması adına temel uluslararası ilişkiler teorileri ele alınacaktır. İkinci bölümde, Soğuk Savaş dönemi Hindistan-İsrail ilişkileri ve Hindistan'ın Filistin meselesine bakışı üzerinde durulacaktır. Üçüncü bölümde, Hindistan dış politikası (Soğuk Savaş dönemi ve sonrası) incelenerek dış politikada nasıl bir dönüşüm olduğu örneklerle ortaya konulacaktır. Çalışmanın dördüncü bölümünde ise taraflar arasında diplomatik ilişkilerin kurulduğu tarihten günümüze kadar geliştirilen ilişkiler tüm hatlarıyla ele alınacak ve çalışma sonuç bölümüyle tamamlanacaktır.

India, which gained its independence in a period when the world was divided into two poles between Liberal and Socialist ideologies, began to attract the attention of both power blocs over time. However, Indian Prime Minister Nehru made an effort to keep a distance from both poles, stating that joining the power blocs would not lead to a positive result in World Peace and tried to shape Indian foreign policy within the framework of Non-Aligned Movement and anti-imperialist rhetorics. After the collapse of the Soviet Union and the end of the Cold War, realist policies have become the main determinant of the Indian foreign policy. With this process, that means a transformation in the Indian foreign policy, New Delhi has initiated to develop its relations with Western countries, particularly the United States, which it had limited relations during the Cold War. The relations that India began to develop with the Western countries after launching a multidimensional foreign policy soon also affected India's relations with Israel. New Delhi announced that it initiated diplomatic relations with Tel Aviv, in early 1992, with which it refrained from establishing diplomatic relations during the Cold War. Following the establishment of the diplomatic relations, the relations between the parties have developed in all areas. In this study, India-Israel relations are examined within the framework of India's foreign policy, which is claimed to have transformed after the Cold War era. The study consists of four chapters. In the first chapter of the study, major international relations theories are discussed in order to understand the transformation in Indian foreign policy. In the second chapter, it is focused on India-Israel relations during the Cold War and India's view of the Palestinian issue. In the third chapter, Indian foreign policy (during and after the Cold War) is examined and explained with examples how its foreign policy has been transformed. In the fourth chapter of the study, the relations developed between the parties since the establishment of diplomatic relations (1992) are discussed in all aspects and the study is completed with the conclusion part.