Türkiye'nin dijital diplomasisi: Rusya'nın Ukrayna işgalinde Türkiye'nin tahıl koridoru diplomasisi

Abstract

Bu tez, 1990'lı yıllarda İnternet Devrimi sonrasında iletişimin dönüşmesiyle birlikte uluslararası ilişkilerde önemli rol oynayan dijital diplomasiye odaklanmaktadır. Devletlerin ve aktörlerin dijital medya, sosyal ağlar ve online platformlar aracılığıyla diplomatik hedeflerini nasıl yönettiklerini veya yönetip yönetemediklerini araştırmaktadır. Diğer bir anlatımla, dijital diplomasi ve sosyal medya kullanımının artmasıyla devletlerin ve ilgili kurumlarının dijital medya aracılığıyla diplomatik performansları incelenmektedir. Spesifik olarak Rusya'nın Ukrayna işgali sürecinde dijital diplomasinin etkisi ele alınırken; saha incelemesi olarak da, Türkiye'nin Rusya'nın Ukrayna işgali sırasında yürüttüğü denge ve barış diplomasisi üzerine odaklanılmaktadır. Bu amaçla Türkiye'nin ve Birleşmiş Milletler'in Twitter hesaplarından yaptığı paylaşımların dijital diplomasiye olan etkisi irdelenmekte ve Rusya'nın Ukrayna işgali sırasında yaşanan gıda krizine odaklanılarak, dijital diplomasiyle yönetilen Karadeniz Tahıl Koridoru Anlaşması'nın süreci ele alınmaktadır. Anlaşmanın hem klasik hem de dijital diplomasi süreci anlatılarak diplomasisi hakkında projeksiyon sunulmaktadır. Bu çerçevede, tezde Türkiye'nin ve Birleşmiş Milletler'in Twitter hesaplarından yapılan paylaşımların betimsel analizi yapılmaktadır. Tezde dijital diplomasiye dair literatürdeki gelişmeler de yansıtılmaktadır. Tezin temel bulgusu olarak; bu süreçte Türkiye'nin – kimi eksiklerle ve daha etkili olabileceği düşünülen yöntemler de hatırda tutularak – başarılı bir diplomasi yürüttüğü ve böylece dünya çapında yumuşak bir güç ürettiği savlanabilir.

This thesis focuses on digital diplomacy, which has played a significant role in international relations following the Internet Revolution in the 1990s and the transformation of communication. Ultimately, this study explores how states and actors manage or fail to manage their diplomatic goals through digital media, social networks, and online platforms. In other words, it examines the diplomatic performance of states and relevant institutions through the increasing use of digital diplomacy and social media. Specifically, the impact of digital diplomacy during Russia's invasion of Ukraine is discussed, while the field study focuses on Türkiye's balancing act and peace diplomacy during Russia's invasion of Ukraine. For this purpose, the impact of Türkiye's and the United Nations' Twitter posts on digital diplomacy is analyzed and the process of the Black Sea Grain Corridor Agreement, which was managed through digital diplomacy, is discussed, focusing on the food crisis during Russia's invasion of Ukraine. The diplomacy process of the agreement, both in traditional and digital terms, is analyzed, and projections regarding the diplomacy of the agreement are presented. In this context, the thesis provides a descriptive analysis of the posts on the Twitter accounts of Türkiye and the United Nations. The thesis also reflects on the developments in the literature on digital diplomacy. As the main finding of the thesis, it can be argued that Türkiye - with some shortcomings and keeping in mind the methods that could have been more effective - conducted a successful diplomacy in this process and thus produced a soft power worldwide.