Üveit hastalarında görme kaybı ve görsel prognozu etkileyen faktörlerin incelenmesi

Abstract

AMAÇ: Üveit hastalarında görsel prognozu tanımlamak, görme prognozunu etkileyen faktörlerin ve görme kaybı nedenlerinin incelenmesi. YÖNTEM: İstanbul Medeniyet Üniversitesi Göztepe Prof. Dr. Süleyman Yalçın Şehir Hastanesi Göz Hastalıkları Kliniği üvea biriminde takipli 986 hastanın dosyaları retrospektif incelendi, takip süresi 3 ay ve üzerinde olan hastalar çalışmaya dahil edildi. Hastalar; yaş, anatomik lokalizasyon, etiyolojik sınıflandırılma, başvuru ve takip merkezlerine göre gruplandırıldı. Başlangıç ve final en iyi düzeltilmiş görme keskinliği (EİDGK) düzeyleri üç farklı seviyeye göre (?0.1, 0.1-0.3 ve ?0.4 şeklinde) gruplandırıldı. Final EİDGK ?0.1olan hastalarda görme kaybının nedenleri ayrıntılı olarak araştırıldı. Hastaların immünosüpresif tedavi kullanımları, komplikasyonları ve geçirdikleri oküler cerrahiler incelendi. BULGULAR: Dosyası incelenen 986 hastadan 689'u dahil edilme kriterlerini karşıladı. Erişkin grupta 616 hasta (257 erkek, 359 kadın, ortanca takip süresi 21 ay), pediatrik grupta 73 hasta (34'ü erkek, 39'u kadın, ortanca takip süresi 16 ay) mevcut idi. Hem erişkin hem de pediatrik üveit gruplarında görme keskinliği başlangıç düzeyine göre anlamlı olarak arttı (sırasıyla, p<0.001 ve p<0.001). Erişkin hastalarda görme kaybı oranı ön üveitlerde %5.4, orta üveitlerde %7, arka üveitlerde %11.3 ve panüveitlerde %19.4 olarak saptandı. Pediatrik hastalarda ise görme kaybı oranı ön üveitlerde %2.7, orta üveitlerde %5.9, arka üveitlerde ve panüveitlerde ise %0 idi. Anatomik lokalizasyona göre değerlendirmede erişkin grupta en iyi görsel sonuç ön üveitte izlendi. Pediatrik grupta final EİDGK ?0.4 olan göz oranı ön üveitte %97.3, orta üveitte %88.2, posterior üveit ve panüveitte %100 idi. İlk tanısını kliniğimizde alıp tedavi edilen erişkin ve pediatrik hastaların sonuç görme keskinliği daha önce dış merkezde tedavi edilip takiplerde kliniğimize başvuran hastalara kıyasla anlamlı olarak daha yüksekti (sırasıyla, p<0.001 ve p<0.001). Konvansiyonel immünosüpresif tedavi kullanımı pediatrik üveit grubunda (%60.3, 44/73) erişkin gruba göre (%18.5, 114/616) anlamlı olarak daha yüksekti (p<0.001). Benzer şekilde biyolojik ajan kullanımı da pediatrik üveit grubunda (%42.5, 31/73) eri?kin gruba göre (%9.7, 60/616) anlamlı olarak daha yüksekti (p<0.001). Final EİDGK ?0.1 olan göz oranı erişkin grupta %9.7 ve pediatrik grupta %3.2 olarak bulundu. En sık karşılaşılan görme kaybı (final EİDGK ?0.1) nedenleri; optik atrofi (n:19), son evre Behçet hastalığı (n:10), makuler skar (n:10), katarakt (n:10) ve epiretinal membran (n:7) idi. SONUÇ: Modern immünosupresif tedaviler ve biyolojik tedaviler sayesinde üveit hastalarının görsel prognozu literatürdeki serilere kıyasla çok daha iyi hale gelmiştir. Serimizde yeni tanılı hastaların görme kaybının eskiden tanı almış ve sekel gelişmiş olan hastalara kıyasla anlamlı olarak daha iyi olması da modern tedavilerin etkinliği ile ilgili gözlemimizi desteklemektedir. Pediatrik üveit grubunda hastalık şiddeti daha yüksek olmasına karşılık etkin immünosüpresif ve biyolojik tedavi kullanımı erişkinlerde olduğu gibi bu hasta grubunda prognozun erişkin hastalara kıyasla iyi olmasını sağlamıştır. Pediatrik grubun bir diğer avantajı ise hastalık süresinin ve buna bağlı olarak kliniğe ilk başvuru anındaki sekel yükünün daha az olmasıdır.PURPOSE: To understand the factors that affect visual prognosis and investigate causes of visual loss in uveitis patients. METHOD: In this retrospective study, medical records of 986 uveitis patients who were followed in ?stanbul Medeniyet University Göztepe Prof. Dr. Süleyman Yalçın City Hospital Ophthalmology Clinic were reviewed. Patients who were followed up for more than 3 months were included in this study. Patients were grouped according to age, anatomic localization of disease, etiology, patient presentation, first referral and follow-up center. Initial and final best corrected visual acuity (BCVA) of both the adult and pediatric patients was recorded in each group. Each group was divided into subgroups according to patients's initial and final BCVA (?0.1, 0.1-0.3 and ?0.4. respectively). Most common etiologic diagnoses were reviewed according the anatomic and etiologic classification. Causes of visual loss were investigated thoroughly in patient who's final BCVA was ?0.1. The use of immunosuppressive treatment, complications and previous surgeries were reviewed.RESULTS: Of 986 patients, six hundred eighty-nine patients met the criteria and were involved in the study. Adult group included 616 patients (257 males, 359 females) with a median follow-up duration of 21 months. Pediatric group included 73 patients (34 males, 39 females) with a median follow-up time of 16 months. A significant increase in BCVA was observed when comparing initial and final BCVA in both groups (p<0.001 and p<0.001, respectively). However, within the adult group, the visual loss proportions were 5.4% in anterior uveitis, 7% in intermediate uveitis, 11.3% in posterior uveitis, and 19.4% in panuveitis. While within the pediatric group, the visual loss percentages were 2.7% in anterior uveitis, 5.9% in intermediate uveitis, 0% in both posterior uveitis and panuveitis patients. Yet, Anterior uveitis had the best visual prognosis regarding the anatomic localization in adult group. In addition, 97.3% of anterior uveitis, 88.2% of intermediate uveitis, and 100% of both posterior uveitis and panuveitis patients within the pediatric group had BCVA higher than 0.4. According to the first referral center analysis, final BCVA within both groups were higher in patients who were treated and followed only in our clinic in comparison to referral patients (p<0.001 and p<0.001, respectively). Conventional immunosuppressive treatment use was significantly higher in pediatric uveitis group (60.3%, 44/73) than in adult group (18.5%, 114/616), (p<0.001). Biological treatment use was significantly higher in pediatric uveitis group (42.5%, 31/73) than in adult group (9.7%, 60/616), (p<0.001). The rate of eyes with a final BCVA ?0.1 was 9.7% in adult group and 3.2% pediatric group. Most common causes of visual loss (final BCVA ?0.1) were optic atrophy (n:19), end-stage Behcet disease (n:10), macular scarring (n:10), cataract (n:10) and epiretinal membrane (n:7). CONCLUSION: Due to the recent advances in the immunosuppressive and biologic treatments, patients with uveitis have had a better visual prognosis in comparison to the case series presented in the literature. In our study we showed that patients who recently diagnosed with uveitis had a significantly better visual outcome in comparison to previously diagnosed and followed patients in different clinics. Pediatric patients with uveitis had more severe course in comparison to adults but following the use of the newly developed immunosuppressive and biological treatments, these patients had better visual prognosis in comparison to adult patients. In addition, pediatric patients present to the clinic within the early stage of the disease onset, which allowed a better and earlier management of uveitis. KEY WORDS: üveitis, visual prognosis, immunosuppressive treatment, vision loss